بررسي كيفيت زندگي بر اساس سلامت دهان و عوامل مرتبط با آن در سالمندان بازنشسته شهرستان رشت در سال 97-13۹6

رشت

سابقه و هدف: مشكلات دهاني و دنداني از طريق تاثير بر جويدن ، بلع و تكلم موجب ايجاد اختلال در فعاليت هاي روزمره زندگي، ايجاد مشكلات در زيبايي صورت و دندان و اختلالاتي در برقراري ارتباط و كاهش حضور در اجتماعات و اعتماد به نفس مي شود. كيفيت زندگي بر اساس سلامت دهان (Oral Health related Quality of Life) به برداشت اشخاص از سلامت دهانشان و تجربيات آن ها مي پردازد. هدف اين مطالعه تعيين كيفيت زندگي بر اساس سلامت دهان و عوامل مرتبط با آن در سالمندان بازنشسته ي شهر رشت با استفاده از ابزار شاخص ارزيابي سلامت دهان سالمندان Geriatric Oral Health Assessment Index (GOHAI) مي باشد. مواد و روش ها: اين مطالعه ي توصيفي-تحليلي-مقطعي در سال ۱۳۹۷ با مشاركت ۱۹۶ سالمند بازنشسته بالاي ۶۰ سال مراجعه كننده به كانون هاي بازنشستگي شهر رشت انجام شد. پرسشنامه ي GOHAI توسط افراد تكميل گرديد و اطلاعات دموگرافيك و ارزيابي بهداشت دهاني افراد ثبت شد و معاينه ي دهاني صورت گرفت. جهت آناليز آماري از آزمون هاي آماري SPSS نسخه ي ۲۱، independent t-test و آناليز و واريانس ANOVA , رگرسيون لوجستيك وآزمون هاي غيرپارامتريك Mann-Whitney U test و Kruskal-Wallis استفاده شد. يافته ها: ميانگين نمره ي GOHAI 37/651/47 (طيف بين ۲۶-۵۹) به دست آمد. ميانگين امتيازات در حيطه ي عملكرد جسماني (۵-۲۵) ۴/۳۲/۲۰ ، در حيطه ي عملكرد رواني-اجتماعي (۵-۲۵) ۲/۳ ۲/۱۹ و در حيطه ي درد و ناراحتي (۲-۱۰) ۶/۱۱/۸ بوده است . كه در همه حيطه ها به شكل كيفي متوسط يا كمي بالاتر از متوسط بوده است. كمترين نمره ي GOHAI مربوط به حيطه ي رواني-اجتماعي بوده است. افرادي كه بيش از بيست دندان بدون ايمپلنت داشتند, بهترين كيفيت زندگي و افرادي كه داراي تعدادي از دندان ها و فاقد قدامي ها و خلفي ها با پروتز پارسيل بودند, بد ترين كيفيت زندگي را داشتند. وضعيت تأهل ((Odds Ratio=5.2 , 95% CI: 1.1 - 24.5 و احساس نياز فرد به درمان ها ي دندانپزشكي ( Odds Ratio=1.6 , 95% CI: 1- 2.6 ) به عنوان پيش بيني كننده هاي مرتبط با كيفيت زندگي بر اساس سلامت دهان بوده اند. نمره ي GOHAI در افراد مجرد، افرادي كه به درمان دندانپزشكي احساس نياز نمي كردند و خودارزيابي آن ها از سلامت دهان خوب يا عالي بود به طور معني داري بالاتر يوده است(P≤0.001) . شايع ترين ضايعات داخل دهان احساس خشكي دهان(۱/۲۹٪)، زبان شياردار(۶/۲۸٪) و واريس زير زباني(۳/۱۷٪) بوده است. نتيجه گيري: مهم ترين يافته ي مطالعه ي حاضر وضعيت متوسط كيفيت زندگي بر اساس سلامت دهان در گروه مورد مطالعه مي باشد. جهت ريشه يابي دقيق عوامل تأثيرگذار بر كيفيت زندگي بر اساس سلامت دهان، نياز به مطالعات بيشتري كه در زمينه ي حيطه هاي كيفيت زندگي تمركز دارند, احساس مي شود.

31085

علوم پزشكي گيلان