اثر آموزش روانپزشكي بر نگرش دانشجويان پزشكي دانشگاه علوم پزشكي گيلان نسبت به روانپزشكي و افراد مبتلا به اختلالات رواني سال تحصيلي96-95

رشت

روانپزشكي

مقدمه و اهداف : با توجه به خصوصيات خاص بيماران روانپزشكي، نگرش مثبت دانشجويان پزشكي نسبت به روانپزشكي بايد هدف بالاتر در آموزش پزشكي باشد. لذا در اين مطالعه نگرش دانشجويان پزشكي نسبت به روانپزشكي و افراد مبتلا به بيماري رواني با توجه به ميزان تحصيلات آنها، تجربه روانپزشكي قبلي ، اهداف شغلي و متغيرهاي اجتماعي-دموگرافيك مورد بررسي قرار گرفت. روش بررسي : در يك مطالعه مقطعي، ميزان نگرش، دانش، تجربيات و نظرات شخصي 200 نفر از دانشجويان پزشكي درباره روانپزشكي و بيماري هاي رواني توسط پرسشنامه هاي ATP-30 و PEAK 6 قبل و بعد از آموزش بررسي گرديد. در بدو ورود براي بررسي سلامت رواني دانشجو پرسشنامه SCL 90نيز تكميل گرديد. داده هاي به دست آمده در نرم افزار SPSS v20 وارد شدند. جهت تجزيه و تحليل داده ها از آزمون هاي كاي دو، تي تست و ضريب همبستگي پيرسون استفاده شد. نتايج: با توجه به ميانگين نمرات ATP-30 هيچ تغييري در نگرش نسبت به روانپزشكي در انتهاي دوره¬ي آموزشي مشاهده نشد. با توجه به ميانگين نمرات PEAK-6، "نگرش نسبت به روانپزشكي" به طور قابل توجهي بهبود يافته بود. دانش و تجربه نسبت به روانپزشكي و افراد مبتلا به اختلالات رواني در دانشجويان به طور قابل توجهي بهبود يافته بود. نتيجه¬گيري: تجربه¬ي آموزشي و شخصي مثبت باعث افزايش احتمال نگرش مثبت دانشجويان نسبت به روانپزشكي مي شود. براي اطمينان از مراقبت كافي از بيماران رواني، هدف اساسي آموزش پزشكي بايد ارتقاي نگرش مثبت دانشجويان نسبت به روانپزشكي و بيماري¬هاي رواني باشد. نكات كليدي: آموزش روانپزشكي، نگرش دانشجويان پزشكي، افراد مبتلا به اختلالات رواني

30632

پزشكي

علوم پزشكي گيلان

جلالي، ميرمحمد Jalali, Mir Mohamad

سليماني، ربابه