تعيين علل و فراواني سندرم پاهاي بي قرار در مراجعه كنندگان غيرترومايي به درمانگاه ارتوپدي در بيمارستان پورسينا در سال 1396

رشت

پزشكي

مقدمه: سندرم پاي بي¬قرار يك اختلال حسي حركتي است كه با علائم بي¬قراري و ناآرامي در پاها مشخص مي¬شود و به طور عمده در طي شب در دوره بي¬حركتي و عدم فعاليت در پاها اتفاق مي¬افتد. هدف از اين مطالعه، تعيين علل و فراواني سندرم پاهاي بي¬قرار در مراجعه¬كنندگان غيرترومايي به درمانگاه ارتوپدي در بيمارستان پورسينا در سال 1396 بود. مواد و روش: اين مطالعه مقطعي- توصيفي (descriptive - cross-sectional) در سال 1396 و بر روي مراجعه¬كنندگان به درمانگاه ارتوپدي بيمارستان پورسينا شهرستان رشت و همچنين مطب¬هاي خصوصي متخصصين ارتوپدي انجام گرديد. براي اين منظور، با روش نمونه¬گيري غيراحتمالي آسان در افراد مراجعه¬كننده غيرترومايي اطلاعاتي از شامل متغيرهاي دموگرافيك، و ساير اطلاعات تكميل شد. در اين مطالعه بيماران داراي درد غيراختصاصي پا (non specific leg ) مي¬باشند وارد مطالعه شدند و پس از آن به آن¬ها پرسشنامه داده شد كه در نهايت 110 بيماري كه تشخيص سندرم پاي بيمار در آن¬ها قطعي شده ، داده¬هاي آن¬ها تجزيه و تحليل شد پرسشنامه داراي دو بخش مي¬باشد. بخش اول براي اطلاعات جمعيت¬شناختي از قبيل متغيرهاي دموگرافيك، ابتلا به سوء مصرف مواد مخدر، ابتلا به بيماري¬هاي روانپزشكي و نورولوژي، سابقه فاميلي RLS، ابتلا به بيماري¬هاي سيستميك، شاخص توده بدن (Index Mass Body) و شاخص¬هاي آزمايشگاهي (آهن) در نظر گرفته شدند در بررسي علل مرتبط با سندرم پاي بي¬قرار در اين مطالعه به ازاي هر Case يك مورد گروه كنترل از بيماران غيرترومايي كه مبتلا به پاي بي¬قرار نباشند به طور تصادفي انتخاب گرديدند. نتايج: در اين مطالعه با توجه به تعداد مراجعه¬كنندگان بيماران غيرترومايي مراجعه¬كننده به درمانگاه ارتوپدي بيمارستان پورسينا در سال 1396، كه در حدود 6347 نفر بودند براي تعيين شيوع سندرم پاي بي¬قرار از بين مراجعه¬كنندگان غيرترومايي با توجه به فاصله اطمينان 95% تعميم¬دهي به جامعه، شيوع سندرم پاي بي¬قرار 7/1% (110 نفر) 4/1% تا– 1/2% بدست آمد. در مطالعه حاضر توزيع فراواني جنس دو گروه مورد مطالعه از لحاظ آماري، معني¬دار است. به طوري كه زنان(3/57%) در گروه پاي بي¬قرار نسبت به گروه كنترل (7/32%) بيشتر بوده است درصد بيماري¬هاي سيستميك در بيماران مبتلا به سندرم پاي بي¬قرار دو برابر گروه كنترل بوده (5/35% در مقابل 3/17 %). بر مبناي نتايج اين مطالعه مشخص گرديد، كم خوني ناشي از فقر آهن 5/2 برابر در مبتلايان سندرم بي¬قرار نسبت به گروه كنترل بيشتر بوده است (8/31% در مقابل 7/12 %). بحث و نتيجه¬گيري: در اين مطالعه براساس نتايج مي¬توان نتيجه¬گيري كرد كه فاكتورهاي متعددي بر ميزان فراواني سندرم پاي بي¬قرار از قبيل جنسيت، سن، سابقه فاميلي مثبت و اعتياد تاثير مي¬گذارند. نتايج اين مطالعه نشان دهنده¬ي همراهي بيماري¬هاي سيستميك، اختلالات روانپزشكي و آنمي ناشي از فقر آهن با ابتلا به RLS مي¬باشد كه با درمان و كنترل بسياري از اين اختلالات ذكر شده مي¬توان سندرم پاي بي¬قرار را تا حدود بسيار زيادي درمان نمود همچنين به نظر مي¬رسد تلاش در جهت افزايش آگاهي پزشكان و افراد جامعه از بيماري سندرم پاهاي بي¬قرار، مي¬تواند منجر به تشخيص، درمان و بهبود علايم بيماران شود. كه البته نيازمند تحقيقات بيشتري در اين زمينه در آينده مي¬باشد. كليد¬واژه: سندرم پاهاي بي¬قرار، غيرترومايي، فاكتورهاي تاثير¬گذار.

30358

پزشكي

علوم پزشكي گيلان

اسدي، كامران