بررسي ارتباط وجود ضايعات پالپ و پري اپيكال با بيماري ديابت نوع دو كنترل شده در نماي راديوگرافيك بيماران مراجعه كننده به كلينيك دندانپزشكي پرديس دانشگاه علوم پزشكي گيلان در سال ۱۳۹۶

بندرانزلي

دندانپزشكي

مقدمه: بيمار ديابتيك به دليل تغيير در سيستم ايمني بدن، به عفونت دهاني مستعد مي‌باشد. نتايج مقالات پيشين در خصوص ارتباط بين ديابت و ضايعات پالپ و پري اپيكال ضدونقيض بوده است و هدف از اين مطالعه بررسي ارتباط وجود ضايعات پالپ و پري اپيكال با بيماري ديابت نوع دو كنترل‌شده است. مواد و روش‌ها: اين مطالعه مقطعي-مقايسه اي، با استفاده از كليشه راديوگرافي پانوراميك ۴۲ بيمار ديابتيك نوع دو كنترل‌شده و ۴۲ بيمار بدون ديابت مراجعه‌كننده به كلينيك دندانپزشكي پرديس دانشگاه علوم پزشكي گيلان انجام گرفت. وضعيت پري اپيكال و درمان ريشه تمام دندان‌ها به‌جز مولر سوم، بر اساس راديوگرافي پانوراميك فكين ثبت شدند. اطلاعات به‌دست‌آمده وارد نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۱ گرديد و با استفاده از آزمون Chi square مورد تجزيه‌وتحليل آماري قرار گرفت. نتايج: در گروه بيماران ديابتيك درصد افراد (۴/۷۱٪) بيشتري در مقايسه با گروه غير ديابتيك (۷/۳۵٪) داراي حداقل يك ضايعه پالپ و پري اپيكال بودند (P<.0001). درصد فراواني ضايعات پالپ و پري اپيكال در دندان‌هاي گروه ديابتيك (۷٪) به‌طور قابل‌توجهي بيشتر از دندان‌هاي گروه غير ديابتيك (۴/۲٪) بود (P<.0001). درصد فراواني ضايعات پالپ و پري اپيكال در گروه ديابتيك نسبت به گروه غير ديابتيك در دندان هاي با درمان ريشه (۶/۲۸٪ در مقابل ۹٪،P<.0001 ) و و در دندان هاي بدون درمان ريشه (۷/۴٪ در مقابل ۸/۱٪، P=.001) بيشتر بود. درصد فراواني ضايعات پالپ و پري اپيكال در گروه ديابتيك نسبت به گروه غير ديابتيك در دندان‌هاي با درمان ريشه قابل‌قبول (۱/۹٪ در مقابل ۰٪، P<.0001) و همچنين در دندان‌هاي با درمان ريشه غيرقابل‌قبول (۵۰٪ در مقابل 6/۲۲٪، P<.0001) بيشتر بود. نتيجه‌گيري: ديابت نوع دو كنترل‌شده ارتباط قابل‌توجهي با فراواني ضايعات پري اپيكال و دندان‌هاي درمان ريشه شده دارد و بايد در درمان ريشه اين بيماران ملاحظات درماني خاصي صورت گيرد تا از بروز و پيشرفت ضايعات پالپ و پري اپيكال جلوگيري شود.

30102

پرديس بين الملل

علوم پزشكي گيلان

استوار، فرزانه Ostovar, Farzane , كاظم نژاد ليلي، احسان Kazemnejad leili, Ehsan

بصيرت، مريم سادات