بررسي ارتباط ابعاد حمايت اجتماعي، نشانگان افسردگي با خود كارآمدي ديابتي در بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 مراجعه كننده به مركز آموزشي و درماني رازي رشت در سال 96 –1395

رشت

آموزش پرستاري گرايش داخلي - جراحي

مقدمه: ديابت شايع‌ترين بيماري مزمن در سراسر جهان است. بيماري‌هاي مزمن و غير واگير بخش عمده‌اي از مشكلات مربوط به‌سلامت را در دنيا به خود اختصاص مي‌دهند. فرد ديابتي در تمام عمر نياز به مراقبت از خود و تغيير در شيوه زندگي و رفتار خود دارد. تغيير رفتار يك مفهوم اساسي در ارتباط با ارتقاي سلامت و پيشگيري از بيماريها است و در اين بين، خود كار آمدي به عنوان يك عامل موثر و تسهيل كننده در تغيير رفتار بهداشتي شناخته شده است. روش كار: اين مطالعه‌ توصيفي -همبستگي از نوع تحليلي روي 194 بيمار ديابتي نوع 2 مراجعه كننده به مركز آموزشي ودرماني رازي رشت درسال 95-96 با استفاده از نمونه گيري مستمر (به مدت 4 ماه) انجام شد. داده ها با استفاده از پرسشنامه ي ويژگي هاي جمعيت شناختي وابزار چارلسون، پرسشنامه افسردگي بك، پرسشنامه خودكارآمدي درديابت (DMSES)، پرسشنامه حمايت اجتماعي دربيماران ديابتي جمع آوري شد. وجهت تجزيه و تحليل داده ها ازآمار توصيفي (ميانگين، انحراف معيار) و آماراستنباطي ضريب همبستگي پير سون و در صورت عدم نرماليتي از ضريب اسپرمن. و جهت مقايسه ي نمره ي خودكار آمدي بر حسب متغيير هاي كيفي دو گانه از من ويتني و چند گانه از كروس كالواليس استفاده گرديد و جهت تعيين ارتباط خودكار آمدي با نشانگان افسردگي و حمايت اجتماعي از مدل رگرسيون لوجستيك تحليل شد. با فاصله اطمينان 95% وسطح معني داري (p<0/05) در نظر گرفته شد. يافته ها: نشان داد كه بالاترين ميانگين خودكارآمدي در بعد مصرف دارو با ميانگين و انحراف معيار (4/1± 3/9) بوده. و بالاترين ميانگين حمايت اجتماعي دربعد عاطفي با ميانگين و انحراف معيار (52/0± 87/2) بوده. درنهايت بين نمره نشانگان افسردگي با نمره خودكارآمدي در ابعاد مختلف همبستگي منفي معنادار وجود دارد. بحث و نتيجه گيري: نتايج مطالعه ي حاضر نشان مي دهد افسردگي باخودكارآمدي و حمايت اجتماعي رابطه ي منفي دارد و حمايت اجتماعي در بعد عاطفي با هيچكدام از نمرات حيطه هاي خودكارآمدي همبستگي معني داري نداشته است و تنها با نمره خودكارآمدي در بعدفعاليت بدني و بعد مصرف دارو يك همبستگي ضعيف در حد مرزي معني دار بوده است و حمايت اجتماعي در حيطه ابزاري (013/0 =p) و اثرات نشانگان افسردگي (026/0 =p) به عنوان پيش بيني كننده خودكار آمدي تلقي گرديده اند و علاوه براين دو متغيير اصلي مورد مطالعه سن ودر آمد به عنوان ديگر پيش بيني كننده هاي خود كارآمدي مي باشند. كليد واژگان: ديابت، خودكارآمدي، افسردگي، حمايت اجتماعي

30003

پرستاري و مامائي شهيد بهشتي

علوم پزشكي گيلان

خالق دوست محمدي، طاهره Khalegh doust Mohammadi, Tahereh , كاظم نژاد ليلي، احسان Kazem Nejad Leili, Ehsan

قنبري، عاطفه