بررسي اثر بيان بيش از حد گيرنده ي فاكتور رشد عروقي (EGFR) و فاكتور رشد عروقي اندوتليالي (VEGF) بر روي ميزان بقاء بيماران مبتلا به گليوبلاستوم مولتي فرم مراجعه كننده به بيمارستان پورسيناي شهر رشت

رشت

جراحي مغز و اعصاب

مقدمه: گليوبلاستوم مولتي¬فرم (GBM) يكي از بدخيمي¬هاي مغز انسان است كه رايج¬ترين نئوپلاسم بدخيم اوليه¬ي سيستم عصبي مركزي دريزرگسالان محسوب مي¬شود. شايع¬ترين تغييرات ژنتيكي كه در ايجاد GBM دخيل هستند، گسترش ژن گيرنده¬ي عامل رشد اپيدرمي (EGFR) و فاكتور رشد عروقي اندوتليالي (VEGF) مي¬باشند. توجه به اهميت بيان بيش از حد EGFR و VEGF در بيماران مبتلا به GBM ضروري است و از آنجاكه ميزان بيان بيش از حد ژن EGFR و VEGF در جمعيت افراد مبتلا به گليوبلاستوم مولتي فرم در گيلان مشخص نمي¬باشد و همچنين با پيگيري اين بيماران اثر اين فاكتور را در بقاي آن¬ها بسنجيم كه بتواند پايه¬اي براي كارهاي كارآزمايي¬هاي باليني در آينده باشد. مواد و روش ها: مطالعه¬ي حاضر يك پژوهش كوهورت تاريخي است. جامعه پژوهش بيماران مبتلا به گليوبلاستوم مولتي فرم بودند. حجم نمونه با استفاده از روش سرشماري از ابتداي فروردين 1391 تا ابتداي فروردين 1395 با تشخيص قطعي گليو بلاستوم مولتي فورم كه توسط جراح محترم تأييد مي شدند وارد مطالعه شدند. بعد از برداشتن تومور به صورت كلي يا جزئي توسط جراح، براي هر بيمار پرونده تكميل مي¬شد. سپس نمونه¬ي برداشت شده از نظر بيان بيش از حد EGFR و VEGF با استفاده از روش ايمونوهيستوشيمي بررسي مي¬شدند. سپس بيماران تا مدت يك سال به صورت حضوري از لحاظ بقا و ساير متغير هاي مطالعه مورد بررسي قرار گرفتند. نتايج وارد نرم افزار آماري SPSS ورژن 21 شده و تجزيه و تحليل آماري انجام شد. نتايج: ميانگين سن نمونه بيماران مورد مطالعه 1/13±2/56 سال بوده، اكثريت نمونه¬هاي مورد پژوهش از لحاظ جنس مرد بودند (9/65%) در بررسي نوع تومور اكثريت نوع اوليه (67%) و 33% ثانويه بودند. در بررسي ميزان بيان بيش از حد VEGF و EGFR نتايج نشان داد كه در 2/91% از نمونه هاي مورد مطالعه VEGF (+) و در 5/49% فاكتور EGFR (+) بود. آناليز Kaplan-Meier نشان داد كه ميزان بقاء كلي بيماران بدون فاكتورهاي مورد مطالعه در 6 ماه 1/5%±5/61% و در 12 ماه 4%±6/17 و در 18 ماه 1/2%±4/4% بوده است. از لحاظ مدت بقاء، ميانگين و خطاي معيار بيماران VEGF منفي برابر با 9/1±12 ماه و افراد مثبت 5/0±8/7 ماه بوده است كه اين اختلاف از لحاظ آماري براساس آزمون Tarane –ware معني¬دار بوده است (045/0=P). نتيجه¬گيري: نتايج مطالعه ي ما نشان داد كه EGFR احتمالا مي تواند به صورت مستقل پيش¬بيني¬كننده¬ي بقاي بيماران GBM باشد. همچنين عليرغم بيان بالاي VEGF در افراد و نيز شيوع بالاتر و حجم بيشتر تومور اين بيوماركر پيش¬بيني¬كننده¬ي بقا به صورت معني دار نبود. احتمالاً اين نتيجه حاصل تجمعي بودن انواع مختلف VEGF مي¬باشد كه تفكيك نشده است. كليدواژه¬ها: گليوبلاستوم مولتي فرم، فاكتور رشد اندوتليال عروقي، فاكتور رشد اپيدرمال، بيان بيش از حد ژن

29641

پزشكي

علوم پزشكي گيلان

سعيدي ساعدي، حميد Saeidi Saedi, Hamid , كاظم نژاد ليلي، احسان Kazemnezhad Leili, Ehsan

عليجاني، بابك