عنوان
بررسي تاثير مداخله مبتني بر خودكار آمدي بر ميزان خود مراقبتي نوجوانان مبتلا به ديابت نوع 1مراجعه كننده به مركز آموزشي درماني 17شهريور شهر رشت در سال 1390
نويسنده اصلي
رضا صفت بلسبنه، آذر
محل تحصيل
رشت
رشته تحصيلي
پرستاري
چكيده
چكيده
مقدمه: يكي از شايع ترين بيماريهاي مزمن در نوجوانان، ديابت نوع 1 مي باشد. كنترل متابوليك و پيروي از رژيم هاي درماني در نوجوانان مبتلا به ديابت نسبت به كودكان قبل از مرحله نوجواني، ضعيف تر است، لذا آنها بيشتر دچار عوارض ديابت مي شوند. به نظر مي رسد نقطه ضعف در خودمراقبتي باشد. خودكارآمدي به عنوان مهمترين تعيين كننده رفتارهاي خودمراقبتي در بيماران ديابتي از اهميت خاصي برخوردار است. بنابراين تقويت آن در نوجوانان ديابتي ضروري به نظر مي رسد
هدف: هدف از مطالعه حاضر، تعيين تأثير مداخله مبتني بر خودكارآمدي بر ميزان خودمراقبتي نوجوانان مبتلا به ديابت نوع 1 مراجعه كننده به مركز آموزشي درماني كودكان شهر رشت در سال 1390 مي باشد.
مواد وروشها: اين پژوهش يك مطالعه كارآزمايي شاهددار تصادفي شده مي باشد كه در آن 50 نفر از نوجوانان 11 تا 20 ساله مبتلا به ديابت نوع 1 مراجعه كننده به درمانگاه مركز آموزشي-درماني 17 شهريور شهر رشت، به روش راندوم بلوك طبقه بندي شده در دو گروه آزمون و كنترل قرار گرفتند. ابزار گردآوري داده ها، پرسشنامه اي مشتمل بر سه بخش:1) اطلاعات فردي-اجتماعي 2) خودمراقبتي در ديابت نوجوانان 3) خودكارآمدي در ديابت نوجوانان بود. قبل از مداخله، گروه آزمون و كنترل پرسشنامه ها را تكميل نمودند. سپس در گروه كنترل مراقبتها طبق روال عادي صورت گرفت و در گروه آزمون، مداخله بر مبناي روش هاي ارتقاي خودكارآمدي و تئوري بندورا در شش جلسه طي دو هفته انجام شد. بلافاصله و سه ماه بعد مداخله پرسشنامه ها مجدداً تكميل گرديد. HbA1C قبل و سه ماه بعد مداخله از پرونده بيماران ثبت گرديد. داده ها پس از جمع آوري وارد spss نسحه 19 گرديد و با استفاده از آزمونهاي تي تست، كاي دو، repeated measure، رگرسيون مدل GEE مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.
نتايج: نتايج نشان داد كه ميانگين نمره خودمراقبتي بلافاصله و سه ماه بعد مداخله در گروه آزمون افزايش يافت. اختلاف آماري معني داري بين گروه آزمون و كنترل از نظر ميانگين نمره خودمراقبتي بلافاصله و سه ماه بعد مداخله مشاهده گرديد (0001/0 P <). بر اساس آزمون رگرسيون مدل GEE خودمراقبتي علاوه بر خودكارآمدي، با شغل مادر، تعداد اعضاي خانواده و نسبت فرد ديابتي با نوجوان نيزارتباط آماري معني داري داشت.
نتيجه گيري نهايي: استفاده از روشهاي ارتقاي خودكارآمدي سبب افزايش خودمراقبتي نوجوانان مبتلا به ديابت نوع 1 مي گردد.
كليد واژه ها: خودكارآمدي، ديابت شيرين نوع 1، مراقبت از خود، نوجوانان
شماره ركورد
24451
دانشكده
پرستاري و مامايي شهيد بهشتي
دانشگاه
علوم پزشكي گيلان
استاد مشاور
جعفري اصل، معصومه , كاظم نژاد ليلي، احسان
استاد راهنما
مير حق جو، نوشاز