بررسي ميزان بروز زخم فشاري در بيماران در معرض خطر بر اساس مقياس برادن و پيش بيني كنندگي عوامل مرتبط بر ايجاد آن در مراكز آموزشي درماني منتخب شهر رشت در سال 1391-1390

رشت

پرستاري

چكيده مقدمه:زخم فشاري، يك آسيب بافتي است كه به واسطه فشار ايجاد مي شود و مي تواند پوست، عضله، بافت همبند، غضروف و استخوان را درگير كند. زخم فشاري، يك فرايند دردناك، ناتوان كننده مي باشد و سلامتي فرد را با افزايش مرگ ومير و ناخوشي برحسب افزايش طول مدت بستري، افزايش ميزان عفونت و افزايش نياز براي روش هاي جراحي به مخاطره مي اندازد امروزه زخم فشاري پس از سرطان و بيماريهاي قلبي عروقي، سومين بيماري پر هزينه محسوب مي شود. .هدف: هدف از اين مطالعه، تعيين ميزان بروز زخم فشاري در بيماران در معرض خطر بر اساس مقياس برادن وپيش بيني كنندگي عوامل مرتبط بر ايجاد آن بود. مواد و روش ها: اين پژوهش يك مطالعه مقطعي از نوع توصيفي- تحليلي مي باشد نمونه گيري به طورتدريجي بر روي 350 بيمار بستري در بخش هاي ارتوپدي،آي سي يوها، داخلي اعصاب در مراكز آموزشي درماني منتخب شهر رشت انجام شد. ابزار جمع آوري اطلاعات در اين پژوهش شامل پرسشنامه 3 قسمتي بود. قسمت اول، فرم ثبت ويژگي هاي فردي- اجتماعي و طبي، قسمت دوم، فرم ثبت محل هاي شايع براي بروز زخم فشاري، قسمت سوم، مقياس پيشگويي كننده برادن.داده ها از طريق آزمون هاي تي، كاي دو، فيشر و رگرسيون لجستيك مورد تحليل آماري قرار گرفت. نتايج:از 350بيمار مورد مطالعه، 221 بيمار مرد و 129 بيمار زن بودند.و ميانگين سني بيماران 20.54_+77/49 بود.ميزان بروز زخم فشاري در اين مطالعه 6/22 درصد بوده است. بيشترين ميزان بروز زخم فشاري در بيماران بستري در بخش هاي آي سي يو ايجاد شده بود.شايع ترين محل براي ايجاد زخم فشاري، پاشنه پا(8 درصد)، باسن(7/5درصد)، ساكروم(4/3 درصد) بود.در آناليز رگرسيون لجستيك احتمال تشكيل زخم فشاري در بيماران داراي ادم، 16/4برابر، در بيماران با ميانگين سطح هوشياري پايين تر، 81/0 برابر، در بيماران داراي بيماري مزمن، 31/2 برابر، در بيماران داراي تركشن، 24/2 برابر ، در بيماران داراي بي اختياري مدفوع، 71/2 برابر، در بيماران داراي بي اختياري ادرار 4/0 برابر، در بيماران با مدت بستري طولاني تر، 17/1 برابر ، در بيماران مسن تر، 02/1 برابر افزايش يافته بود. شانس تشكيل زخم فشاري در درك حسي كاملا" محدود در برابر عدم اختلال حسي 1.71 برابر و در درك حسي كمي محدود 59/3 برابر افزايش يافته بود. شانس تشكيل زخم فشاري در حركت خيلي محدود در برابر عدم محدوديت در تحرك 82/3 و در برابر كاملا" بي حركت 97/19 برابر افزايش يافته بود.شانس تشكيل زخم فشاري در زير مجموعه مشكل بالقوه اصطكاك در برابر عدم مشكل در اصطكاك 47/2 و در زير مجموعه مشكل 51/6 برابر افزايش يافته بود. نتيجه گيري: ميزان بروز زخم فشاري در ايران مشابه ساير كشور ها مي باشد، استفاده از يك روش استاندارد ارزيابي بيمار و توجه به عوامل ايجاد زخم فشاري قبل از بستري مي تواند در شناسايي بيماران در معرض خطر و كاهش بروز زخم فشاري تأثير بسزايي داشته باشد. كليد واژه ها: بيماران بستري ، زخم بستر، عوامل خطر.

24140

پرستاري و مامايي شهيد بهشتي

علوم پزشكي گيلان

پورشيخيان، مجيد

رضا ماسوله، شادمان