بررسي تأثير مداخله ي آموزشي خود مراقبتي بر ميزان آسپروسين و مقاومت انسولين در بيماران مبتلا به ديابت نوع 2

مقدمه و اهداف: ديابت مليتوس نوع 2 يك چالش جهاني سلامت است. آسپروسين، يك آديپوكين گلوكوژنيك جديد، در ديابت نوع 2 افزايش يافته و در مقاومت به انسولين نقش دارد. اين مطالعه اثر يك برنامه آموزشي مراقبت از خود مبتني بر نظريه خودكارآمدي بندورا را بر سطح سرمي آسپروسين و مقاومت به انسولين در بيماران ديابت نوع 2 ارزيابي كرد. مواد و روش‌ها: در يك كارآزمايي تصادفي‌سازي شده، 100 بيمار مبتلا به ديابت نوع 2 (HbA1c ≥8%) به گروه مداخله (50 نفر) و گروه كنترل (50 نفر) اختصاص يافتند. گروه مداخله يك برنامه آموزشي ساختاريافته 12 هفته‌اي مراقبت از خود را دريافت كردند، در حالي كه گروه كنترل مراقبت استاندارد دريافت نمودند. آسپروسين سرم ناشتا، انسولين، گلوكز، پروفيل ليپيدي، HbA1c و اينترلوكين-6 (IL-6) در ابتدا و پس از 12 هفته اندازه‌گيري شد. مقاومت به انسولين با استفاده از HOMA-IR محاسبه شد. داده‌ها با استفاده از ANCOVA و آزمون t زوجي تحليل شدند. يافته‌ها: پس از 12 هفته، گروه مداخله در مقايسه با گروه كنترل كاهش معني‌داري در سطح آسپروسين نشان داد (0٫51±0٫13- در مقابل 0٫48±0٫34- نانوگرم در ميلي‌ليتر، p=0.028). بهبود به مراتب بيشتري نيز در شاخص HOMA-IR در گروه مداخله مشاهده شد (2٫93±0٫23- در مقابل 3٫75±4٫49- ، p<‎0.001). علاوه بر اين، گروه مداخله در مقايسه با گروه كنترل، بهبود برتري در HbA1c، قند خون ناشتا، پروفيل ليپيدي (تري‌گليسيريد، كلسترول تام، LDL-C، HDL-C)، وزن بدن، شاخص توده بدني و سطح IL-6 نشان داد (همه مقادير p بين‌گروهي كمتر از 0٫05). نتيجه‌گيري: يك مداخله آموزشي مراقبت از خود مبتني بر خودكارآمدي به طور مؤثري سطح سرمي آسپروسين را كاهش داده و مقاومت به انسولين را همراه با چندين پارامتر كارديومتابوليك در بيماران ديابت نوع 2 بهبود مي‌بخشد. مدولاسيون آسپروسين مي‌تواند يك مكانيسم بيوشيميايي جديد زيربناي مزاياي آموزش خودمديريتي ديابت باشد. كليدواژه‌ها: ديابت نوع 2؛ آسپروسين؛ مقاومت به انسولين؛ مراقبت از خود؛ خودكارآمدي؛ آموزش بيمار

237412

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

بيوشيمي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

محمد سعيد هخامنشي، هيرش مريدي