بررسي ارتباط بين كاهش ادرار باقيمانده پس از تخليه با عود سرطان مثانه در بيماران مراجعه كننده به بيمارستان كوثر سنندج

مقدمه: سرطان مثانه دومين بدخيمي شايع دستگاه ادراري پس از سرطان پروستات است. افزايش حجم ادرار باقيمانده پس از ادرار (PVR) ممكن است منجر به افزايش خطر عود سرطان شود. هدف از انجام اين مطالعه بررسي ارتباط بين كاهش ادرار باقيمانده پس از تخليه با عود سرطان مثانه در بيماران مراجعه كننده به بيمارستان كوثر سنندج بوده است. روش كار: اين مطالعه كوهورت گذشته نگر بر روي 60 نفر از بيماران مبتلا به كنسر مثانه مراجعه كننده به بيمارستان كوثر سنندج انجام شد. بيماران با سابقه كنسر مثانه با حجم PVR بيشتر از 60 ميلي ليتر دو گروه تقسيم شدند: گروه يك شامل بيماراني كه حجم PVR آنها بيشتر از 60 ميلي ليتر و اقدامات درماني شامل (TURP ، رفع تنگي مجرا ، درمان دارويي) براي آنها انجام شد و گروه دوم با حجم PVR بيشتر از 60 ميلي ليتر كه هيچگونه اقدام درماني براي آنها انجام نشد، بودند. در نهايت پس از يكسال ميزان عود سرطان مثانه در دو گروه بررسي شد. هنگامي كه آسيب‌شناس وجود كارسينوم يوروتليال مثانه با همان درجه و مرحله را در بيوپسي‌هاي برداشته‌شده مثانه گزارش كرد، عود در نظر گرفته شد. در اين مطالعه سن، جنس و وضعيت مصرف سيگار و سوابق پزشكي و جراحي مورد ارزيابي قرار گرفت. يافته هاي معاينه ، سونوگرافي ترانس شكمي براي حجم پروستات، ارزيابي حجم پروستات قبل از تخليه و PVR. حجم ادرار باقيمانده هر بيمار بر اساس مقدار ميانگين حداقل دو اندازه گيري بود. حجم ادرار باقيمانده بلافاصله پس از ادرار اندازه گيري و ثبت شد. نتايج پاتولوژيك شامل مرحله و درجه تومور نيز مورد بررسي و ارزيابي قرار گرفت. اين مطالعه به صورت stage by stage انجام شد و بيماران با گريد بالا (High grade) و بيماران با گريد پايين (low grade) جداگانه بررسي شد. براي تجزيه و تحليل داده ها، با توجه به كيفي بودن متغير وابسته از آزمون هاي تي،كاي اسكوئر و رگرسيون لجستيك استفاده شد. براي تمام آزمون ها سطح معناداري برابر 0.05 در نظر گرفته شد. يافته ها: نتايج نشان مي دهد كه ميانگين سن بيماران 10.87±74.15 سال كه 57 نفر (95%) از بيماران مرد و 35 نفر (58.3%) از بيماران سابقه مصرف سيگار داشته اند. 32 نفر (53.3%) از بيماران low grade و 28 نفر (46.7%) high grade بوده اند. 26 نفر (43.3%) از بيماران تومور آنها در مرحله اول و 21 نفر (35%) در مرحله دوم و 13 نفر (21.7%) در مرحله سوم بوده است. 29 نفر (48.3%) از بيماران بيماري آنها عود كرده و 31 نفر (51.7%) بيماري آنها عود نكرده است. 29 نفر (48.3%) از بيماران TURP انجام شده است. نتايج نشان مي دهد كه ميانگين حجم ادرار باقيمانده (PVR) قبل مداخله 122.02 ميلي ليتر و ميانگين حجم ادرار باقيمانده (PVR) بعد مداخله در بيماران 83.30 ميلي ليتر بوده است. نتايج تحليلي نشان داد كه بين سن و گروه هاي مورد مطالعه با پيامد درمان در بيماران موردمطالعه ارتباط معني دار آماري وجود دارد (0.001P<‎ ). اما بين جنسيت، مصرف سيگار، درجه و مرحله و تعداد تومور در بيماران دو گروه موردمطالعه تفاوت معني دار آماري وجود ندارد(0.05P‎> ). همچنين بين جنسيت، مصرف سيگار، درجه و مرحله و تعداد تومور با پيامد درمان در بيماران تفاوت معني دار آماري وجود ندارد(0.05P‎>). بين حجم ادرار باقيمانده (PVR) بعد مداخله با پيامد درمان در بيماران موردمطالعه ارتباط معني دار آماري وجود دارد(0.001P<‎ ). نتيجه‌گيري: در نتيجه، يافته‌هاي ما نشان مي‌دهد كه افزايش حجم ادرار باقيمانده در بيماران مرد ممكن است با خطر بالاتر عود داخل مثانه‌اي پس از TUR-BT براي NMIBC مرتبط باشد. بنابراين، پرداختن به اختلال عملكرد دفع ادرار ممكن است يك استراتژي معنادار براي كاهش خطر عود و بهبود پيامدهاي بلندمدت در اين جمعيت بيمار باشد. واژگان كليدي: پيامدهاي درمان، كاهش ادرار باقيمانده پس از تخليه ، عود سرطان مثانه

237379

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

اورولوژي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

حامد معروفي، حشمت الله صوفي مجيدپور