بررسي تاثير پلاسمافرز بر درمان سوختگي بيماران با سوختگي بيش از پنجاه درصد بستري در بخش مراقبت هاي ويژه سوختگي

مقدمه: درمان پلاسمافرز با هدف درماني براي بيماران بحراني در بخش مراقبت‌هاي ويژه اجرا يك روش تهاجمي و اضطراري است كه به تيم متخصص، تجهيزات پيشرفته، نظارت دقيق و مديريت چندرشته‌اي نياز دارد. در اين مطالعه، به بررسي تاثير درمان پلاسمافرز در بيماران با سوختگي بيش از 50 درصد در مقايسه با روش درماني استاندارد پرداخته ايم. مواد و روشها: اين مطالعه ي مورد-شاهدي به بررسي بيماران با سوختگي بيش از 50 درصد مراجعه‌كننده به بيمارستان كوثر سنندج در سال‌هاي 1402-1403 پرداخته است. گروه مورد درمان پلاسمافرز دريافت كردند و گروه شاهد درمان‌هاي استاندارد را بدون پلاسمافرز دريافت نمودند. پاسخ به درمان و پيامدها به‌صورت روزانه ثبت شد و از نظر ميزان زمان وابستگي به ونتيلاتور، بستري در بيمارستان و بخش مراقبت هاي ويژه و نتجه بستري بر اساس و ويژگي هاي دموگرافيك تحت مقايسه قرار گرفتند. نتايج با استفاده از نرم افزار SPSS و با در نظر گرفتن P<‎0.05 گزارش شد. يافته ها: اين مطالعه شامل 24 شركت‌كننده (15 مرد و 9 زن) بود. ميانگين سني در گروه درمان 42/40 ± 44/13 و در گروه شاهد 17/38 ± 05/15 سال بود. توزيع جنسيت، فشار خون بالا، ديابت و شدت سوختگي در دو گروه تفاوت معناداري نداشت (0.05P‎>). ميانگين مدت بستري در بيمارستان در گروه درمان 50/14 ± 78/14 روز و در گروه شاهد 00/16 ± 63/16 روز بود (0.784P‎>). تحليل‌ها نشان دادند كه تفاوت معناداري در مدت زمان نياز به ونتيلاتور يا بستري در ICU بين دو گروه وجود نداشت، اما درصد سوختگي بر مدت زمان بستري در ICU و بيمارستان تأثير معناداري داشت (0.05<‎ P). نتيجه گيري: پلاسمافرز ممكن است به‌عنوان يك درمان بالقوه براي بيماران با سوختگي شديد مطرح شود، اما براي تأييد اين يافته‌ها، مطالعات بيشتري با حجم نمونه بزرگ‌تر مورد نياز است. كلمات كليدي: . تعويض پلاسما درماني، سوختگي شديد، بخش مراقبت هاي ويژه، وابستگي به ونتيلاتور، درمان سوختگي

237359

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

جراحي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

فرهنگ صفرنژاد، محمدآزاد ماجدي