اثربخشي شفقت‌درماني بر خودسرزنش‌گري و خودآسيب‌رساني فرزندان طلاق

فرزندان طلاق به‌دليل تغييرات عاطفي و اجتماعي ناشي از جدايي والدين، ممكن است با مشكلات رواني متعددي مواجه شوند كه خودآسيب‌رساني و خودسرزنش‌گري از جمله موارد است. هدف از اين پژوهش تعيين اثربخشي شفقت‌درماني بر خودسرزنش‌گري و خودآسيب‌رساني فرزندان طلاق شهر سيرجان بود. اين پژوهش به لحاظ روش از نوع نيمه آزمايشي با بهره‌گيري از طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه كنترل بود. حجم نمونه شامل 30 نفر از دانش‌آموزان دختر مدارس شهر سيرجان در سال تحصيلي 04ـ1403 بود كه به شيوه‌ي در دسترس از بين 3 مدرسه دوره دوم انتخاب شدند و به‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه (هر گروه 15 نفر) جايابي شدند. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامه خودآسيب‌رساني گلن و كلونسكي (2009) و خودسرزنش‌گري تامسون و زوروف (2004) استفاده شد. ابتدا پرسشنامه‌ي خودسرزنش‌گري و خودآسيب‌رساني با شرايط يكسان بر روي گروه‌ها انجام شد. سپس يك دوره آموزش 8 جلسه‌اي شفقت‌درماني بر روي گروه آزمايش انجام گرفت درحالي‌كه گروه كنترل هيچ‌گونه آموزشي دريافت نكردند و در ليست انتظار قرار گرفتند. پس از اتمام جلسات آموزش؛ پس‌آزمون از دو گروه به عمل آمد. داده‌هاي پژوهش با بهره‌گيري از نرم‌افزار spss نسخه 26 و با آزمون تحليل كوواريانس مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. نتايج حاصل از تجزيه و تحليل داده‌ها نشان داد كه آموزش شفقت‌درماني در گروه آزمايش منجر به كاهش خودسرزنش‌گري و خودآسيب‌رساني فرزندان طلاق شده است ( 0/05 ‎> P ). لذا مي‌توان نتيجه گرفت كه آموزش شفقت‌درماني به فرزندان طلاق منجر به كاهش مشكلات ناشي از طلاق از جمله خودسرزنش‌گري و خودآسيب رساني در فرزندان طلاق مي‌شود. كليدواژه‌ها: خودسرزنش‌گري، خودآسيب‌رساني، فرزندان طلاق، شفقت‌درماني.

237206

دانشگاه اردكان

آريانپور حميدرضا Aryanpour Hamidreza