بررسي ارتباط ديسترس رواني با كيفيت زندگي بيماران تحت همودياليز در بيمارستان بعقوبه ديالي عراق در سال 2025

زمينه و هدف: ديسترس هاي روانشناختي در بيماران مبتلا به تحت همودياليز شايع است و مي تواند بر روي كيفيت زندگي آنها اثرگذار باشد. بنابراين مطالعه حاضر با هدف تعيين ارتباط ديسترس هاي رواني با كيفيت زندگي بيماران تحت همودياليز بيمارستان بعقوبه عراق انجام شد. روش پژوهش: پژوهش مقطعي حاضر با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس در مدت زمان 6 ماه (از فروردين ماه 1404 تا شهريور ماه 1404)، بر روي 150 بيمار تحت همودياليز در سال 1404 انجام شد. جامعه پژوهش، كليه بيماران بستري دربخش همودياليز بيمارستان هاي واقع در شهربعقوبه عراق در سال 2025 تشكيل دادند. معيارهـاى ورود بـه مطالعـه شـامل ؛ بيماران مبتلا به نارسايي كليه تحت دياليز با تاييد پزشك، تمايـل به مشاركت در مطالعه، از هر دو جنس زن و مرد، نداشتن بيماري هاي بدخيم، عدم سابقه مصرف مواد مخدر، الكل بود. معيــار خــروج از مطالعــه شامل: ناقص تكميل شدن پرسشنامه بود.ابزار گردآوري داده ها در اين پژوهش شامل فرم ثبت مشخصات جمعيت شناختي و باليني وهمچنين پرسشنامه ديسترس روانشناختي , پرسشنامه كيفيت زندگي مرتبط با سلامت افراد بود. پس ازجمع آوري داده ها، تجزيه وتحليل داده ها با استفاده از نرم افزار آماري SPSS (نسخه 24) انجام شد، بطوريكه از آزمون كولموگروف اسيميرنوف جهت بررسي نرمال بودن داده ها و براي متغيرهاي كمي از ميانگين و انحراف معيار و براي متغيرهاي كيفي از درصد و فراواني استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده ها از ازمون هاي ضريب همبستگي پيرسون استفاده شد. سطح معني داري05/0 در نظر گرفته شد. يافته¬ها: نتايج پژوهش حاضر نشان دادند ميانگين استرس، اضطراب و افسردگي در بيماران ديابتي به ترتيب 89/16±29/8، 52/14±72/8، 53/9±69/13 مي باشد. در 3/15درصد از نمونه هاي مورد مطالعه استرس شديد و خيلي شديد مشاهده شد و 44% در حالت عادي از استرس بودند. بيش از 50 % از بيماران داراي اضطراب شديد و بسيار شديد بودند و 7/14% افسردگي شديد و متوسط داشتند. همچنين ميانگين كيفيت زندگي در بيماران ديابتي 61/80 با انحراف معيار 04/10 بود كه در سطح متوسط ارزيابي گرديد. نتايج نشان داد كه ارتباط معني داري بين نمره كلي كيفيت زندگي با ابعاد ديسترس رواني وجود دارد(05/0‎>P) اين ارتباط در حد متوسط و در جهت منفي(433/or=-) مي باشد. به عبارتي با بالارفتن كيفيت زندگي استرس، اضطراب و افسردگي در بيماران كاهش مي يابد. نتيجه گيري: نتايج پژوهش حاضر نشان دادند ميزان استرس بيماران بيشتر از اضطراب و افسردگي بود، اما در كل در سطح متوسط قرار داشت. از طرفي هر چه ميزان ديسترس رواني بيماران كمتر شده بود به همان ميزان كيفيت زندگي آنان بيشتر مي شد. بنابراين يافته هاي پژوهش حاضر مي تواند راهنماي براي پرستار اورژانس جهت طراحي برنامه هاي آموزشي و انگيزشي جهت كاهش ميزان استرس و ارتقاي كيفيت زندگي بيماران تحت همودياليز باشد. به صورتي كه بازبيني برنامه هاي آموزشي و انگيزشي در كشور عراق اگر مبتني بر سطح تحصيلات و راهكار هاي كاهش ديسترس رواني باشد به همان ميزان مي تواند به اين گروه از بيماران كمك كند. كلمات كليدي: ديسترس، كيفيت زندگي، همودياليز، عراق

237199

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پرستاري

پرستاري مامايي

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

بهاره نجفي