بررسي ارتباط جو اخلاق باليني با فرسودگي شغلي در پرستاران شاغل در بيمارستان هاي شهر صلاح الدين عراق در سال 2025

زمينه و هدف: فرسودگي شغلي در پرستاران، يكي از پيامدهاي مهم استرس شغلي است كه با ابعاد خستگي عاطفي، مسخ شخصيت و كاهش موفقيت فردي شناخته مي‌شود و بر سلامت روان و كيفيت مراقبت تأثير منفي مي‌گذارد. يكي از متغيرهاي احتمالي تأثيرگذار بر كاهش فرسودگي شغلي، جو اخلاق باليني است كه مي‌تواند با تقويت ارزش‌هاي اخلاقي، رضايت شغلي و تعهد سازماني را افزايش دهد. مطالعه ي حاضر با هدف تعيين ارتباط جو اخلاق باليني با فرسودگي شغلي در پرستاران شاغل در بيمارستان هاي شهر صلاح الدين عراق در سال 2025 انجام شد. روش پژوهش: اين مطالعه به روش مقطعي انجام شد. جامعه ي مورد مطالعه شامل كليه پرستاران شاغل در بيمارستان هاي شهر صلاح الدين عراق مي باشد. معيارهاي ورود به مطالعه شامل تمايل به شركت در مطالعه، سابقه كاري حداقل 6 ماه، حداقل مدرك تحصيلي كارداني و معيار خروج عدم تكميل تمامي بندهاي پرسشنامه بود. 125 پرستار مورد مطالعه قرار گرفت. نمونه ها بر اساس تعداد پرستاران هر بيمارستان به روش سهميه اي تخصيص داده شد و سپس به روش در دسترس انتخاب شدند. داده ها با استفاده از فرم ثبت مشخصات دموگرافيك، پرسشنامه جو اخلاق باليني اولسون و پرسشنامه فرسودگي ماسلاچ به صورت خودگزارش دهي جمع آوري شدند. داده ها وارد SPSS نسخه 21 شد. آناليز داده هاي توصيفي و تحليلي انجام شد. سطح معني داري 05/0 لحاظ شد. يافته ها: ميانگين سن پرستاران شاغل در بيمارستان هاي شهر صلاح الدين 01/9 ± 08/31 ، بيشتر پرستاران مورد مطالعه ( 8/96 درصد) داراي تحصيلات كارشناسي بودند. نتايج نشان داد كه به ترتيب بيشترين وكمترين نمره جو اخلاق باليني مربوط به حيطه ي بيماران با ميانگين 27/3 و همكاران با ميانگين 74/2 مي باشد و هيچ كدام در سطح مطلوب ( بيشتر از 5/3) نبود. فرسودگي شغلي كل و مسخ شخصيت متوسط، عاطفي پايين و عملكرد فردي بالا بود.. نتايج نشان داد متغييرهاي دموگرافيك سن (0.392= r، 0.001<‎ p)، سابقه كار ( 0.327 = r، 0.001<‎ p) و ساعت كاري ( 0.392= r، 0.001<‎ p) با ابعاد خستگي عاطفي و مسخ شخصيت همبستگي مثبت و با سابقه شركت در كارگاه فرسودگي شغلي همبستگي منفي و معني دار وجود دارد. بين نمره كل جو اخلاق باليني و ابعاد آن با ابعاد فرسودگي شغلي همبستگي منفي و معني دار وجود دارد. ( 0.540== r، 0.001<‎ p) نتيجه گيري: با توجه به نامناسب بودن جو اخلاق باليني پيشنهاد به اقدامات اصلاحي براي بهبود جو اخلاق باليني و در نهايت بهبود و پيشگيري از فرسودگي شغلي مي شود. بر اساس نتايج به دست امده توجه بيشتر به ابعاد مسخ شخصيت و كفايت شخصي لازم است. همچنين بر اساس رابطه بين متغييرها لازم است براي پيشگيري از فرسودگي شغلي در پرستاران به فاكتورهاي سن، سابقه كار و وضعيت تاهل در برنامه ريزي هاي كار توجه شود. كليد واژه ها: فرسودگي شغلي، پرستاران، جو اخلاق باليني، عراق

237182

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پرستاري

پرستاري مامايي

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

ندا شيخ ذكريايي