مقايسه كيفيّت زندگي مرتبط با سلامت دهان و دندان قبل و بعد از درمان ايمپلنت در مراكز درماني دندانپزشكي استان كردستان در سال 1404

زمينه و هدف: بي‌دنداني به ‌عنوان يك مشكل شايع، مي‌تواند عملكرد جويدن و تكلم، زيبايي ظاهري و سلامت رواني-اجتماعي افراد را تحت تأثير قرار دهد. ايمپلنت دنداني يكي از مؤثرترين روش‌هاي جايگزيني دندان از دست‌ رفته است كه مي‌تواند كيفيّت زندگي مرتبط با سلامت دهان را بهبود بخشد. اين مطالعه‌ با هدف مقايسه كيفيّت زندگي مرتبط با سلامت دهان و دندان قبل و شش ماه پس از درمان ايمپلنت انجام شد. مواد و روش‌ها: اين پژوهش نيمه ‌تجربي از نوع قبل و بعد، بر روي كليه بزرگسالان (18 سال و بالاتر) مراجعه‌كننده به مطب‌ها، كلينيك‌هاي خصوصي و دولتي شهر سنندج انجام شد. در مجموع 255 نفر وارد مطالعه‌ شدند، كه حداقل سه دندان خود را از دست داده بودند، و شرايط لازم براي دريافت ايمپلنت را داشتند. ابزار گردآوري داده‌ها، پرسشنامه استاندارد OHIP-14 بود، كه در دو مرحله پيش از درمان و شش ماه پس از آن تكميل گرديد. داده‌ها با استفاده از آزمون‌هاي آماري مناسب، از جمله t زوجي و رگرسيون چند متغيره تحليل شدند. يافته‌ها: ميانگين نمره كل OHIP-14 پيش از درمان 20/17 و پس از درمان 10/3 بود كه كاهش معنا داري را نشان داد(p<‎0/001). بيشترين بهبود در زمينه مشكلات عملكردي و مرتبط با سلامت دهان مانند جويدن، صحبت كردن، ارتباطات اجتماعي و... مشاهده شد. متغيرهاي دموگرافيك مانند سن، جنسيت ، تحصيلات و ... تأثير معنا داري بر تغييرات نمره كل نداشتند. نتيجه‌گيري: درمان ايمپلنت دنداني منجر به بهبود چشمگير كيفيّت زندگي مرتبط با سلامت دهان گرديد و مي‌تواند به‌ عنوان روشي مؤثر براي ارتقاء عملكرد دهاني، بهبود زيبايي و رفاه رواني-اجتماعي بيماران توصيه شود. واژگان كليدي: ايمپلنت دنداني، كيفيّت زندگي مرتبط با سلامت دهان، OHIP-14، بي‌دنداني، مطالعه‌ي قبل و بعد.

237056

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

دندانپزشكي

دندانپزشكي

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

نازيه عبدالله كوخي