بررسي سطوح بزاقي آدرنومدولين در افراد مبتلا به ژنژيويت و بيماران مبتلا به پريودنتيت stage II

مقدمه و هدف:باتوجه ‌به نقش پپتيدهايآنتي‌باكتريال در بزاق و اهميت آن‌ها در كنترل انواع بيماري‌هاي عفوني، مطالعة حاضر باهدف مقايسه غلظت آدرنومديولين (ADM) موجود در بزاق بيماران مبتلا به پريودنتيت stage II و افراد مبتلا به ژنژيويت است. مواد و روش‌ها:تعداد 50 نفر وارد اين مطالعه شدند كه بنا به معيار هاي ورود در دو گروه بيماران مبتلا به پريودنتيت stage II و ژنژيويت تقسيم شدند. شاخص هاي كلينيكال شامل عمق پروبينگ، ايندكس خونريزي حين پروبينگ، پلاك ايندكس و سطح چسپندگي كلينكي در تمامي بيماران ارزيابي شد. از هر بيمار 2 الي 3 سي سي بزاق جمع آوري شد. سطح ADM توسط الايزا بررسي شد. ارزيابي هاي آماري توسط SPSS به كمك روش آناليزي One-Way ANOVA و روش تعقيبي Tukey انجام گرفت. يافته‌ها: در تمامي نمونه‌ها ADMقابل‌اندازه‌گيري بود. تفاوت معناداري ميان سطح ADM بزاقي در بيماران مبتلا به پريودنتيت stage II و ژنژيويت مشاهده نشد (P value <‎ 0.005). به‌طوري‌كه اين ميزان در ژنژيويت بيشترين و در پريودنتيت stage IIكمترين به دست آمد. در هر دو بيماري ADM بزاقي در نوع جنراليزه بيشتر از لوكاليزه بود (P value <‎ 0.005). ميزان ADM با شاخص‌ها كلينيكال عمق پروبينگ، خونريزي حين پروبينگ، پلاك ايندكس و سطح چسبندگي كلينيكي ارتباط مستقيم داشت (P value <‎ 0.005). نتيجه‌گيري:ADM بزاقي به‌عنوان يك ماركر تشخيصي در تعيين و طبقه‌بندي بيماري‌هاي پريودنتيت stage II و ژنژيويت قابل‌استفاده است. واژگان كليدي: پريودنتيت، بيماري‌هاي پريودنتال، آدرنومدولين، بزاق، ژنژيويت

237028

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

دندانپزشكي

دندانپزشكي

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

كورش معزي، ذكريا وهاب زاده