مقايسه تاثير تمرينات فسفاژني و لاكتيكي بر فاكتورهاي التهابي IL-6، IL-10 و TNF-α در شناگران نخبه 11 تا 16 ساله

زمينه و هدف: نشانگرهاي التهابي مانند اينترلوكين-6 (IL-6)، اينترلوكين-10 (IL-10) و فاكتور نكروز تومور آلفا (TNF-α) نقش ‌هاي حياتي در تنظيم پاسخ‌ هاي ايمني و التهاب سيستميك دارند و تحت تأثير نوع و شدت ورزش قرار مي‌گيرند. اين مطالعه با هدف بررسي و مقايسه اثرات تمرين فسفاژن (ATP-PCr) و لاكتات (گليكوليتيك بي ‌هوازي) بر اين نشانگرهاي التهابي در شناگران مرد نخبه 11 تا 16 ساله انجام شد. مواد و روش ‌ها: يك مطالعه مداخله ‌اي قبل و بعد به كار گرفته طراحي شد، كه در آن 36 شناگر مرد نخبه به سه گروه كنترل، تمرينات فسفاژن و تمرينات لاكتيكي تقسيم شدند. قبل و بعد از انجام تمرينات نمونه‌ هاي خون وريدي جمع ‌آوري شد و سطح سرمي IL-6، IL-10 و TNF-α با استفاده از كيت‌ هاي ELISA اندازه‌گيري شد. يافته ها: نتايج نشان داد كه سطح IL-6 در گروه‌ هاي تمريني به طور قابل توجهي كاهش يافته است (P<‎0.05)، به ويژه در گروه فسفاژن كه در مقايسه با گروه كنترل نيز به طور قابل توجهي كاهش يافته بود (P=0.014). تغييرات در IL-10 و TNF-α در هيچ يك از گروه ‌ها از نظر آماري معني ‌دار نبود، اما در گروه فسفاژن، افزايش IL-10 و كاهش TNF-α مشاهده شد كه از نظر فيزيولوژيكي معني ‌دار است و نشان دهنده شروع سازگاري ‌هاي ضد التهابي است. نتيجه¬گيري: به‌ طوركلي، يافته‌ ها نشان مي‌دهد كه تمرين فسفاژن نتايج مطلوب ‌تري را نشان داده است، از جمله كاهش قابل‌ توجه IL-6، روند مثبت به سمت افزايش IL-10 و كاهش سطح TNF-α، كه نشان ‌دهنده يك الگوي ضد التهابي است كه پاسخ ‌هاي التهابي و سازگاري ‌هاي فيزيولوژيكي بهتر را تعديل مي‌كند. در مقابل، تمرين اسيد لاكتيك، اگرچه در كاهش IL-6 مؤثر بود، اما با افزايش TNF-α همراه بود كه نشان‌دهنده بار التهابي بالاتر يا پاسخ‌ هاي التهابي و سازگاري ‌هاي فيزيولوژيكي ضعيف ‌تر يا با تأخير بيشتر است. اين نتايج بر اهميت تنظيم نسخه ‌هاي تمريني براي تعديل تعادل التهابي، به ‌ويژه در ورزشكاران نخبه در طول سال ‌هاي رشد شان، تأكيد مي‌كند. كلمات كليدي: IL-6، IL-10، TNF-α، تمرينات فسفاژني، تمرين لاكتيكي، شناگران نخبه

236945

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

رزگار رهبري