مقايسه تأثير تمرين فسفاژني و لاكتيكي بر نشانگرهاي آسيب عضلاني كراتين كيناز، لاكتات دهيدروژناز، ميوگلوبين و آلدولاز در شناگران نخبه 11 تا 16 ساله

زمينه و هدف: پايش آسيب عضلاني در شناگران نوجوان نخبه براي درك پاسخ ‌هاي فيزيولوژيكي آنها به تمرينات با شدت بالا بسيار مهم است. اين مطالعه اثرات تمرين فسفاژن و اسيد لاكتيك را بر نشانگرهاي زيستي كليدي آسيب عضلاني از جمله كراتين كيناز (CK)، لاكتات دهيدروژناز (LDH)، ميوگلوبين (Mb) و آلدولاز (ALD) مقايسه كرد. مواد و روش‌ ها: سي و شش شناگر مرد نخبه در سنين 11 تا 16 سال به طور تصادفي به گروه هاي فسفاژن، اسيد لاكتيك يا كنترل تقسيم شدند. مداخلات تمريني هشت هفته به طول انجاميد و اندازه‌گيري‌هاي قبل و بعد از آزمون CK، LDH، Mb و ALD سرم با استفاده از سنجش ‌هاي بيوشيميايي استاندارد انجام شد. تجزيه و تحليل ‌هاي آماري شامل آزمون‌ هاي t زوجي و ANOVA با سطح معني‌داري 0.05‎>P بود. نتايج: تمرين فسفاژن به طور قابل توجهي سطح ميوگلوبين را كاهش داد (0.043=P)، كه نشان دهنده آسيب عضلاني كمتر است، در حالي كه تمرين اسيد لاكتيك به طور قابل توجهي سطح آلدولاز را افزايش داد (0.023=P)، كه نشان دهنده استرس گليكوليتيك بالاتر است. LDH تفاوت ‌هاي بين گروهي معني ‌داري را نشان داد (0.05‎>P) بدون تغييرات درون گروهي، و CK در تمام گروه‌ه ا بدون تغيير باقي ماند. نتيجه‌گيري: تمرين فسفاژن ممكن است خطر آسيب عضلاني را در شناگران نوجوان به حداقل برساند، در حالي كه تمرين اسيد لاكتيك، اگرچه براي ظرفيت بي‌هوازي مفيد است، اما استرس متابوليك بيشتري را تحميل مي‌كند. مربيان بايد رژيم ‌هاي تمريني را تنظيم كرده و نشانگرهاي زيستي را براي تعادل عملكرد و سلامت عضلات كنترل كنند. كلمات كليدي: تمرين فسفاژن، تمرين اسيد لاكتيك، آسيب عضلاني، ميوگلوبين، آلدولاز، شناگران نوجوان

236930

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

بيوشيمي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

رزگار رهبري