بررسي ارتباط سطح سرمي LCN13 با ميزان مقاومت به انسولين در بيماران مبتلا به كبد چرب غير الكلي در مقايسه با گروه كنترل

مقدمه: بيماري كبد چرب غيرالكلي (NAFLD) يك اختلال متابوليك شايع است كه تا 30٪ جمعيت جهان را تحت تأثير قرار مي‌دهد و با استئاتوز كبدي در غياب مصرف قابل توجه الكل مشخص مي‌شود. اين بيماري اغلب از استئاتوز ساده به استئاتوهپاتيت غيرالكلي (NASH)، فيبروز، سيروز و كارسينوم هپاتوسلولار پيشرفت مي‌كند، و مقاومت به انسولين (IR) به عنوان يك عامل پاتوژنيك كليدي عمل مي‌كند. ليپوكالين 13 (LCN13)، يك هپاتوكين درگير در متابوليسم ليپيد و حساسيت به انسولين، اثرات محافظتي در مدل‌هاي حيواني چاقي و NAFLD نشان داده است كه با مهار ليپوژنز و促进 اكسيداسيون بتا اسيدهاي چرب از طريق مسير گيرنده فارنسوئيد X (FXR) عمل مي‌كند. با اين حال، سطوح سرمي آن و ارتباط با IR در NAFLD انساني كمتر مورد بررسي قرار گرفته است. اين مطالعه مورد-شاهدي با هدف ارزيابي سطوح سرمي LCN13 در بيماران NAFLD در مقايسه با افراد سالم كنترل و ارزيابي همبستگي آن‌ها با IR، كه با مدل ارزيابي هموستازي مقاومت به انسولين (HOMA-IR) اندازه‌گيري شد، انجام شد. مواد و روش‌ها: اين مطالعه مقطعي 90 شركت‌كننده را شامل شد: 73 بيمار NAFLD (تشخيص داده‌شده از طريق ارزيابي باليني، آزمايش‌هاي بيوشيميايي و فيبرواسكن، طبقه‌بندي‌شده بر اساس درجات فيبروز F0-F3 و درجات NAFLD 1-3) و 17 فرد سالم كنترل. سطوح سرمي LCN13 با استفاده از روش ايمونوسوربانت متصل به آنزيم (ELISA) اندازه‌گيري شد، همراه با اندازه‌گيري انسولين، قند خون ناشتا (FBG)، پروفايل ليپيدي (كلسترول كل [TC]، تري‌گليسريد [TG]، ليپوپروتئين با چگالي پايين [LDL]، ليپوپروتئين با چگالي بالا [HDL])، آنزيم‌هاي كبدي (آلانين آمينوترانسفراز [ALT]، آسپارتات آمينوترانسفراز [AST]) و داده‌هاي دموگرافيك (سن، شاخص توده بدني [BMI]، جنس). IR با استفاده از HOMA-IR محاسبه شد. تحليل‌هاي آماري شامل آزمون‌هاي من-ويتني U يا كروسكال-واليس براي مقايسه گروه‌ها، همبستگي‌هاي اسپيرمن براي روابط، و منحني‌هاي ويژگي عملكرد دريافت‌كننده (ROC) براي عملكرد تشخيصي بود. سطح معنادار بودن در p <‎ 0.05 تنظيم شد. نتايج: سطوح سرمي LCN13 در بيماران NAFLD به طور معناداري پايين‌تر بود (ميانگين ± انحراف استاندارد: 2.12 ± 1.45 ng/mL) در مقايسه با كنترل‌ها (4.96 ± 3.78 ng/mL، p = 0.0345). هيچ تفاوت معناداري در درجات فيبروز NAFLD (p = 0.9123) يا درجات شدت NAFLD (p = 0.0678) مشاهده نشد. پارامترهاي بيوشيميايي افزايش معنادار در TG (193.30 ± 127.10 در مقابل 112.20 ± 24.29 mg/dL، p = 0.0005)، TC (179.60 ± 38.53 در مقابل 161.27 ± 34.89 mg/dL، p = 0.0173)، ALT (43.98 ± 36.56 در مقابل 23.73 ± 3.63 U/L، p = 0.0035) و AST (33.11 ± 14.71 در مقابل 21.47 ± 3.04 U/L، p = 0.0023) در بيماران NAFLD نشان داد، با كاهش HDL (41.92 ± 19.76 در مقابل 55.80 ± 10.09 mg/dL، p = 0.0000). HOMA-IR بين گروه‌ها تفاوت معناداري نداشت (1.32 ± 1.05 در مقابل 1.45 ± 1.12، p = 0.3165). هيچ همبستگي معناداري بين LCN13 و HOMA-IR (r = -0.0456، p = 0.6123)، پروفايل ليپيدي يا آنزيم‌هاي كبدي يافت نشد. تحليل ROC مساحت زير منحني (AUC) 0.76 براي LCN13 در تشخيص NAFLD نشان داد كه نشان‌دهنده دقت تشخيصي متوسط است. نتيجه‌گيري: سطوح سرمي كاهش‌يافته LCN13 با NAFLD مرتبط است و نقش آن را در پاتوژنز بيماري پيشنهاد مي‌كند، كه احتمالاً نشان‌دهنده اختلال در تنظيم ليپيد كبدي است. با اين حال، LCN13 با IR يا شدت فيبروز همبستگي نداشت و كاربرد آن را به عنوان بيوماركر براي مراحل پيشرفته بيماري محدود مي‌كند. اين يافته‌ها LCN13 را به عنوان يك ماركر بالقوه زودرس براي تشخيص NAFLD برجسته مي‌كنند و نياز به تحقيقات بيشتر در مورد تعديل درماني آن از طريق مسيرهاي FXR را تأكيد مي‌كنند. كلمات كليدي: LCN13 ، NAFLD ، مقاومت به انسولين ، هپاتوكين‌ها ، متابوليسم ليپيد .

236909

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

بيوشيمي باليني

پزشكي

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

نريمان مرادي