اثرات شيرگيري بر اساس مصرف خوراك جامد بر عملكرد، شاخص‌هاي التهابي و هورمون كورتيزول در گوساله هاي شيري هلشتاين

در اين پژوهش، اثرات شيرگيري بر اساس مصرف خوراك جامد بر عملكرد، شاخص‌هاي التهابي و هورمون كورتيزول در گوساله‌هاي شيرخوار هلشتاين بررسي شد. براي اين منظور، تعداد 40 رأس گوساله هلشتاين (ماده) كه از اين تعداد، 22 رأس در گروه‌هاي موفق و 18 رأس در گروه ناموفق قرار داشتند. بنابراين، گروه‌هاي موفق و ناموفق به‌طور تصادفي به چهار گروه تقسيم شدند: 1) مصرف ميانگين 1600 گرم استارتر (بر اساس ماده خشك) در سن 58 تا 60 روز (T1)، 2) مصرف ميانگين 1600 گرم استارتر (بر اساس ماده خشك) در سن 63 تا 65 روز (T2)، 3) مصرف ميانگين 1600 گرم استارتر (بر اساس ماده خشك) در سن 68 تا 70 روز (T3)، و 4) عدم مصرف ميانگين 1600 گرم استارتر (بر اساس ماده خشك) در سن 68 تا 70 روز (F). مصرف خوراك به‌صورت روزانه و اندازه‌گيري وزن بدن به‌صورت هفتگي بررسي شد. خون‌گيري در سنين 40، 60 و 80 روزگي براي ارزيابي فراسنجه‌هاي خوني انجام شد. نتايج نشان داد كه مصرف خوراك آغازين در گروه‌هاي موفق به تدريج بيشتر از گروه‌هاي ناموفق شد و از روز 63 به بعد اين تفاوت معني‌دار گرديد (05/0=P). همچنين، كل ماده خشك مصرفي روزانه در پس از شيرگيري (0001/0‎>P) و كل دوره (0002/0‎>P)، معني‌دار بود. پروتئين خام دريافتي روزانه نيز در پس از شيرگيري (0001/0‎>P) و كل دوره معني‌دار بود (0003/0=P)، انرژي قابل متابوليسم دريافتي روزانه در كل دوره معني‌دار بود (0002/0=P) و ميانگين افزايش وزن روزانه در كل دوره در كل دوره (02/0=P) معني‌دار بود. نسبت رشد به ماده خشك دريافتي در سطح زمان در كل دوره معني‌دار بود (0001/0‎>P) معني‌دار بود. از روز 49 به بعد، وزن گروه موفق به‌طور قابل توجهي بيشتر از گروه ناموفق شد، اگرچه اين تفاوت در سطح آماري معني‌دار نبود. در بررسي متابوليت‌هاي خوني، تفاوت معني‌داري در سطح گلوكز، بتا هيدروكسي بوتيرات و كلسترول مشاهده نشد، اما در اندازه‌گيري تري گليسريد تفاوت‌هاي معني‌داري در روز 40 (01/0=P) و كل دوره (01/0=P) مشاهده شد. ساير متابوليت‌هاي خوني نيز تنها در سطح زمان تفاوت‌هاي معني‌داري در پروتئين كل، آلبومين، گلوبولين و نسبت آلبومين به گلوبولين نشان دادند. در غلظت ساير فراسنجه‌هاي سرم خون شامل BUN و AST تفاوت معني‌داري مشاهده نشد، اما در روز 60 سطح ALT در گروه‌هاي موفق بالاتر از گروه‌هاي ناموفق بود. در نهايت، بررسي هورمون‌هاي كورتيزول و انسولين نشان داد كه در طول دوره آزمايش، تفاوت معني‌داري بين گروه‌هاي موفق و ناموفق مشاهده نشد. به طور كلي نتايج اين پژوهش نشان داد كه مصرف خوراك آغازين و وضعيت از شيرگيري بر عملكرد گوساله‌ها تأثير مثبت داشته و موجب افزايش وزن و مصرف خوراك آغازين در گروه‌هاي موفق نسبت به گروه‌هاي ناموفق گرديد. با اين حال، تفاوت‌هاي معني‌داري در متابوليت‌هاي خوني و هورمون‌هاي كورتيزول و انسولين بين گروه‌هاي موفق و ناموفق مشاهده نشد، كه نشان‌دهنده عدم تأثير قابل توجه استرس فيزيولوژيكي و شيرگيري بر اين پارامترها در اين مطالعه بود.

236848

تغذيه دام

مهندسي كشاورزي

دانشگاه صنعتي اصفهان