نقش ميانجي خود متمايز سازي وتحمل پريشاني هيجاني در ارتباط بين تروماي دوران كودكي و عشق رمانتيك در نو متاهلين

3/5/2025 12:00:00 AM

پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش ميانجي خودمتمايزسازي و تحمل پريشاني هيجاني در رابطه بين تروماي دوران كودكي و عشق رمانتيك انجام شد. جامعه آماري شامل دانشجويان نومتأهل دانشگاه تهران در سال 1403 بود كه حداقل دو سال از زندگي مشترك آن‌ها گذشته بود. نمونه‌گيري به روش در دسترس صورت گرفت و داده‌ها از طريق پرسش‌نامه‌هاي خودمتمايزسازي اسكورن و فريدلندر (1998)، تروماي دوران كودكي برنشتاين و همكاران (1994)، عشق رمانتيك استرنبرگ (1986) و تحمل پريشاني هيجاني سيمونز و گاهر (2005) گردآوري شد. تحليل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS و مدل‌يابي معادلات ساختاري با نرم‌افزار AMOS انجام گرفت. نتايج نشان داد كه خودمتمايزسازي و تحمل پريشاني هيجاني اثر مستقيم و معناداري بر عشق رمانتيك دارند، اما تأثير مستقيم تروماي دوران كودكي بر عشق رمانتيك مورد تائيد قرار نگرفت. بااين‌حال، متغيرهاي خودمتمايزسازي و تحمل پريشاني هيجاني توانستند نقش ميانجي را در رابطه بين تروماي دوران كودكي و عشق رمانتيك ايفا كنند. اين يافته‌ها نشان مي‌دهند كه تجارب آسيب‌زاي دوران كودكي از طريق مكانيسم‌هايي چون خودمتمايزسازي و ظرفيت فرد براي تحمل هيجان، مي‌توانند بر كيفيت روابط عاشقانه در بزرگ‌سالي تأثيرگذار باشند. يافته‌هاي اين پژوهش در سطح كاربردي بيانگر آن است كه طراحي و اجراي برنامه‌هاي آموزشي و مشاوره‌اي مبتني بر دلبستگي ايمن، ارتقاي مهارت‌هاي تنظيم هيجاني و تقويت خودمتمايزسازي در زوجين، به‌ويژه افراد داراي سابقه تروماي كودكي، مي‌تواند در بهبود كيفيت روابط عاشقانه و زناشويي نقش مؤثري ايفا كند.

236840

دانشگاه اردكان

رضاپورميرصالح ياسر Rezapour Mirsaleh Yaser