اثربخشي درمان فراتشخيصي يكپارچه‌نگر بر پريشاني روان‌شناختي و خودكارآمدي هيجاني مادران داراي فرزند با اختلال يادگيري در شهر يزد

چكيده هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي درمان فرا تشخيصي يكپارچه‌نگر بر پريشاني روان‌شناختي و خودكارآمدي هيجاني مادران داراي فرزند با اختلال يادگيري در شهر يزد بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه مادران داراي فرزند با اختلال يادگيري ساكن شهر يزد در سال 1404 بودند. روش پژوهش نيمه آزمايشي و از نوع پيش آزمون پس آزمون با گروه كنترل بود و تعداد 30 نفر از مادران به شيوه نمونه گيري غير تصادفي در دسترس انتخاب و به شيوه تصادفي دو گروه كنترل (15نفر) و آزمايش (15نفر) قرار داده شدند. ابزار پژوهش عبارت از پرسشنامه هاي پريشاني روان‌شناختي (لاويبوند و لاويبوند، 1995) و خودكارآمدي هيجاني (بورلي، 2008) بود. گروه آزمايش طي 8 جلسه 60 دقيقه‌اي، تحت آموزش جلسات درمان فراتشخيصي يكپارچه‌نگر برگرفته از اصول فرانك و ديويدسون (2014) قرار گرفتند و گروه كنترل هيچ مداخله اي دريافت نكردند و در ليست انتظار قرار گرفتند. داده‌هاي پژوهش با استفاده از آزمون تحليل كواواريانس با نرم افزار آماري SPSS26 تحليل شدند. نتايج نشان داد درمان فراتشخيصي يكپارچه‌نگر بر پريشاني روانشناختي و خودكارآمدي هيجاني مادران داراي فرزند با اختلال يادگيري تاثير داشت (05/0‎>p). همچنين درمان فراتشخيصي يكپارچه‌نگر منجر به كاهش پريشاني روانشناختي مادران داراي فرزند با اختلال يادگيري شد (05/0‎>p) همچنين درمان فراتشخيصي يكپارچه‌نگر بر باعث بهبود خودكارآمدي هيجاني مادران داراي فرزند با اختلال يادگيري شد (05/0‎>p). بر اساس نتايج اين پژوهش، به‌كارگيري درمان فراتشخيصي يكپارچه‌نگر مي‌تواند به‌عنوان رويكردي مؤثر براي حمايت روان‌شناختي از مادران و ارتقاي كيفيت زندگي خانواده‌هاي داراي كودك با اختلال يادگيري مورد استفاده قرار گيرد.

236729

دانشگاه اردكان

چوبفروش زاده آزاده choobfroshzadeh azadeh