بررسي الگوي PCR ERIC و فراواني ژن‌هاي حدت tsst-1، etA، etB، luks-pv و edin در سويه‌هاي استافيلوكوكوس اورئوس جدا شده از بيماران مراجعه‌كننده به بيمارستان آموزشي عمومي تكريت-تكريت-عراق، 2024

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

ميكروب شناسي

مقدمه: در اين مطالعه، 100 ايزوله استافيلوكوكوس اورئوس كه از بيماران با شرايط مختلف به دست آمده بود، با استفاده از تكنيك ‌هاي واكنش زنجيره‌اي پليمراز (PCR) براي شناسايي ژن‌ هاي بيماري‌ زايي و همچنين آناليز ERIC-PCR براي تعيين تنوع ژنتيكي بين ايزوله‌ ها مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. تمام ايزوله‌ها (100٪) نتايج مثبتي براي ژن 16s rRNA نشان دادند كه هويت ايزوله‌ها را به عنوان S. aureus تأييد كرد. مواد و روشها: براي ژن‌هاي بيماري‌زايي، اين مطالعه ميزان شيوع متفاوتي را نشان داد: ژن TSST-1 (مرتبط با سندرم شوك سمي): در 39٪ از ايزوله‌ها ظاهر شد كه نشان دهنده خطر واقعي ابتلا به اين نوع عفونت است. - ژن etA با ميزان كم 1٪ يافت شد، در حالي كه ژن etB شناسايي نشد كه نشان دهنده كمبود ايزوله‌هاي توليدكننده سم پوستي است ژن luk-pv مرتبط با توليد PVL و عفونت ‌هاي پوستي و ريوي: در 87٪ از ايزوله‌ها ظاهر شد كه درصد بالايي نشان دهنده شيوع اين ژن در بين ايزوله‌ هاي مورد مطالعه است. - ژن edin (مرتبط با گسترش عفونت از طريق بافت ‌ها): در 68٪ از ايزوله ‌ها ظاهر شد كه نشان‌دهنده توانايي اين ايزوله‌ها در تهاجم به بافت‌ ها و ايجاد عوارض جدي است. آناليز ERIC-PCR تنوع ژنتيكي گسترده‌اي را بين ايزوله ‌ها نشان داد كه نشان مي‌دهد ايزوله‌ها به ژنوتيپ‌هاي مختلفي تعلق دارند كه ممكن است به تنوع منابع عفونت و انكوباتورها مربوط باشد. نتايج: جزئيات بيشتر: - گروه ‌هاي سني: سن بيماران از 3 تا 93 سال متغير بود و موارد در همه گروه ‌هاي سني ثبت شده بود. ميزان بالايي در گروه ‌هاي 30 تا 50 ساله مشاهده شد، در حالي كه برخي موارد در كودكان (3 سال جوان‌تر) و سالمندان (تا 93 سال) ثبت شد. جنسيت: مردان حدود 55 تا 60٪ موارد را تشكيل مي‌دادند، در حالي كه زنان 40 تا 45٪ را تشكيل مي‌دادند كه نشان دهنده توزيع جنسيتي نزديك با گرايش جزئي به مردان است . محل سكونت: اكثر موارد از مناطق شهري (شهرها) با حدود 75٪ بودند، در حالي كه 25٪ موارد در مناطق روستايي ثبت شده بودند. انواع آسيب‌ها و عمليات مرتبط: آسيب‌ هاي تصادفي به دست ‌ها، پاها و ساق پا شايع ‌ترين (حدود 40 تا 45 درصد موارد) بودند كه نشان دهنده نقش اين باكتري ‌ها در عفونت ‌هاي زخم است. ميزان قابل توجهي از جدايه ‌ها نيز در زمينه جراحي ‌هاي روده بزرگ، كيسه صفرا، آپانديس و فتق ثبت شده است. مواردي مرتبط با پاي ديابتي نيز مشاهده شده است كه نشان دهنده اهميت اين عفونت در افراد ديابتي است. جدايه‌هايي نيز در موارد سزارين (زنان)، اعمال زيبايي و فيستول مقعدي شناسايي شده است. نتيجه‌گيري: اين نتايج نشان مي‌دهد كه S. aureus به طور گسترده در انواع مختلف عفونت ‌ها و اعمال جراحي وجود دارد. تنوع ژنتيكي قابل توجه نشان داده شده توسط اين مطالعه، با ژن‌هاي بدخيم كه به نسبت ‌هاي مختلف پخش مي‌شوند، اهميت نظارت دقيق بر اين باكتري ‌ها در مراكز درماني، به ويژه در زمينه جراحي‌ها و جراحات را برجسته مي‌كند. كلمات كليدي: استافيلوكوكوس اورئوس، ERIC-PCR، ژن‌هاي بيماري‌زايي، tsst-1، etA، etB، lukS-PV، edin، مقاومت آنتي‌بيوتيكي، اپيدميولوژي، ژنوتيپ

236604

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

ميكروب شناسي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

آرزو طاهرپور، رفيع السكماني