اثربخشي آموزش معنادرماني بر نااُميدي بين فردي و مقابله با شرايط پُراسترس در دانش آموزان دختر دوره متوسطه دوم شهر يزد

با توجه به اهميت مسئله¬ سلامت رواني دانش¬آموزان براي ارتقا و پيشرفت در تحصيل و به سبب حساس بودن مرحله¬ي رشدي آنان (دوره¬ي نوجواني)، بايستي توجه به مسائل روان¬شناختي آنان در اولويت قرار گيرد. از اين‌رو، پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي آموزش معنادرماني بر نااُميدي بين فردي و مقابله با شرايط پُراسترس در دانش¬آموزان دختر دوره متوسطه دوم شهر يزد، انجام شد. اين پژوهش به روش نيمه ‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه كنترل و مرحله پيگيري دوماهه صورت گرفت. از بين دانش¬آموزان دختر دوره متوسطه دوم شهر يزد، 48 نفر به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به¬طور تصادفي در دو گروه آزمايش (24 نفر) و كنترل (24 نفر) جايابي شدند. ابزار گردآوري داده‌ها شامل مقياس نااُميدي بين¬‌فردي تاكر و همكاران (2018) و پرسشنامه مقابله با موقعيت‌هاي استرس‌زا اندلر و پاركر (1990) بود كه در سه مرحله پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري اجرا شدند. گروه آزمايش، طي 12 جلسه 90 دقيقه‌اي تحت آموزش معنادرماني قرار گرفت و گروه كنترل مداخله‌اي دريافت نكرد. داده‌ها با استفاده از تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر در نرم‌افزار SPSS نسخه 26 مورد تحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد كه تأثير متغير مستقل (آموزش معنادرماني) بر تغييرات ناشي از متغيرهاي وابسته (نااميدي بين‌فردي و مقابله با شرايط پر استرس) بر اساس زمان و هم¬چنين، تعاملِ زمان و عضويت گروهي، معنادار است (01/0P<‎). بر اين اساس، مي‌توان نتيجه گرفت كه آموزش معنادرماني مي‌تواند به‌عنوان روشي مؤثر در بهبود سلامت رواني دانش¬آموزان مورد استفاده قرار گيرد.

236475

دانشگاه اردكان

متقي شكوفه Mottaghi Shekoofeh