بررسي فراواني مواجهه با خشونت پنهان و عوامل مرتبط با آن در زنان باردار مراجعه كننده به مراكز درماني شهرستان سنندج در سال 1403-1404

مقدمه: مواجهه با خشونت در بارداري تهديدي جدي بر سلامت جسمي, روحي و رواني مادر و جنين و در نهايت براي سلامت جامعه مي باشد. هدف از انجام اين بررسي فراواني مواجهه با خشونت پنهان و عوامل مرتبط با آن در زنان باردار مراجعه كننده به مراكز درماني شهرستان سنندج در سال 1403-1404 بوده است. روش كار: اين مطالعه از نوع توصيفي تحليلي است. جامعه پژوهش شامل 300 نفر از زنان متأهل باردار مراجعه كننده به مراكز درماني و مراكز جامع سلامت شهر سنندج جهت دريافت خدمات بهداشتي و درماني در سال 1403-1404 بود. جهت جمع آوري اطلاعات از چك ليست اطلاعات دموگرافيك و پرسشنامه مواجهه با خشونت پنهان 16 سوالي استفاده شد. تجزيه و تحليل داده ها با نرم افزار Stata نسخه 17 انجام و سطح معني داري روابط بين متغيرها برابر با 05/0 در نظر گرفته شد. يافته ها: نتايج مطالعه نشان داد ميانگين سني زن، همسر زن و سن ازدواج به ترتيب 31.11، 35.87 و 8.22 سال بوده است. ميانگين نمره مواجهه با خشونت پنهان در زنان مورد مطالعه 10.31±33.90 بوده است. نتايج تحليلي مطالعه نشان داد بين سن زن ، مرد و سن ازدواج با ميانگين نمره مواجهه با خشونت همبستگي مستقيم آماري وجود دارد(0.0001P<‎). همچنين بين تحصيلات زن، شغل مرد و ازدواج با علاقه با ميانگين نمره مواجهه با خشونت ارتباط معني دار آماري وجود داشته است (0.001P<‎). بين سطح درآمد خانواده با نمره خشونت پنهان در زنان باردار مورد مطالعه ارتباط معني دار آماري وجود دارد كه در افراد با سطح درآمد خوب و متوسط اين تفاوت معني دار بود(0.042= P). بين ميانگين نمره خشونت پنهان در زناني كه بدون علاقه ازدواج كرده بودند به طور معني داري بيشتر از زناني بود كه با علاقه ازدواج كرده بودند. همچنين زناني كه سابقه ازدواج قبلي نداشتند نسبت به زناني كه سايقه ازدواج قبلي داشتند نمره خشونت پنهان بيشتري كسب كرده بودند. از طرف ديگر نمره خشونت چنهان در زناني كه شوهران آنها ازدواج قبلي داشتند به طور معني داري بيشتر از آنهايي بود كه شوهران شان ازدواج قبلي نداشتند (0.05‎> P). نتيجه‌گيري: اگرچه نمره خشونت در حد بسيار شديد نيست، اما وجود اين سطح از خشونت پنهان به‌عنوان يك عامل فرسايشگر سلامت روان، هشداري جدي براي نظام سلامت است. نتايج اين مطالعه لزوم حركت فراتر از غربالگري را نشان مي‌دهد. ايجاد كمپين‌هاي ملي فرهنگ‌سازي براي تغيير نگرش‌ها، آموزش جامعه در مورد حقوق زنان و اشكال مختلف خشونت، و طراحي برنامه‌هاي توانمندسازي زنان براي مقابله با اين پديده، امري ضروري و فوري است. مراكز درماني بايد به كانوني براي ارائه اين آموزش‌ها و پيوند دادن زنان به شبكه‌هاي حمايت اجتماعي تبديل شوند. همچنين با توجه به احتمال مواجهه با خشونت پنهان در زنان باردار, توصيه مي شود كه مراكز بهداشتي درماني بطور معمول غربالگري خشونت در بارداري را انجام دهند تا بتوانند موارد مواجهه با خشونت را شناسايي نموده و در صورت لزوم مشاوره انجام دهند. كلمات كليدي: خشونت پنهان، بارداري، مراكز جامع سلامت

236440

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

نسرين عبدي، رضا قانعي قشلاق