بررسي اثر كامل نبودن پيوند استخواني در ايمپلنت دندان تحت بارگذاري ديناميكي به كمك شبيه‌سازي اجزاي ‌محدود

اصفهان : دانشگاه صنعتي اصفهان

مهندسي مكانيك

كارشناسي ارشد

جايگزيني دندان‌هاي ازدست رفته از خواسته‌هاي بشر بوده و جاي خالي دندان منجربه تحليل استخوان فك و لثه، تغييرشكل صورت، مشكلات گفتاري، مشكلات در جويدن و خوردن و تغيير موقعيت دندان‌ها مي‌شود. ايمپلنت دندان بهترين روش جايگزيني دندان‌هاي ازدست رفته مي‌باشد. وقتي ايمپلنت دندان در فك قرار داده مي‌شود، استخوان‌هاي پيرامون ايمپلنت رشدكرده و ايمپلنت از طريـق يكپارچگي استخواني به استخوان فك متصل مي‌شود. هميشه پيوند بين استخوان و ايمپلنت به‌طور كامل صورت نمي‌گيرد كه بر ميزان مقادير تنش در ايمپلنت و استخوان اثر مي‌گذارد. در اين تحليل به كمك روش اجزاي محدود، قسمتي از استخوان فك درنظر گرفته شده و دو مدل استخوان فك شبيه‌سازي شده‌است. يك مدل داراي استخوان D2 و مدل ديگر داراي استخوان D3 مي‌باشد و خواص استخوان‌ها به‌صورت ارتوتروپيك درنظر گرفته شده‌است. سپس ايمپلنت درون فك قرار گرفته و نيروهاي ناشي‌از عمل جويدن به آن وارد شده‌است. عمل جويدن به‌صورت چرخه‌اي به ايمپلنت نيرو وارد مي‌كند و الگوهاي پيشنهادي براي شبيه‌سازي عمل جويدن با يكديگر مقايسه گرديده‌است. پس از انتخاب الگو مناسب براي بارگذاري، مقادير تنش در ايمپلنت و استخوان تحت بارگذاري ديناميكي براي درصدهاي مختلف پيوند به‌دست آورده شد. سطح تنش در استخوان D3 بيشتر از استخوان D2 است و باكاهش ضخامت استخوان متراكم در فك، مقادير تنش در ايمپلنت و استخوان افزايش مي‌يابد. مقادير تنش در ايمپلنت و استخوان با افزايش درصد پيوند، افزايش مي‌يابد. مقادير كرنش در اسخوان D3 بيشتر از استخوان D2 است و استخوان اسفنجي داراي بيشترين مقدار كرنش مي‌باشد. مقادير كرنش با كاهش درصد پيوند، افزايش مي‌يابد.

236362

طراحي كاربردي

مهندسي مكانيك

دانشگاه صنعتي اصفهان