تبيين كيفي منابع خودتعيين‌گري در زنان رهاشده از خشونت خانگي: ارائه الگوي مداخله‌اي اميد به زندگي

3/5/2022 12:00:00 AM

هرگونه رفتاري كه به صورت آشكار يا پنهان با هدف آسيب¬رساني عمدي بر فردي صادر شود و آسيب فيزيكي، رواني، جنسي و اقتصادي به همراه داشته باشد خشونت نام گرفته مي¬شود. هر زمان كه اين عمل خشونت¬آميز مبتني بر جنسيت باشد و منجر به آسيب¬رساني به زنان شود، خشونت عليه زنان ناميده مي¬شود. با توجه به نقش حياتي و سرنوشت¬ساز زنان در خانواده، چنان¬چه آنان از لحاظ جسماني يا رواني آسيب ببينند، كل نظام خانواده با چالش روبرو خواهد شد. به همين منظور هدف از پژوهش حاضر ارائه الگوي مداخله¬اي اميد به زندگي بر اساس تبيين كيفي منابع خودتعيين¬گري در زنان رهاشده از خشونت خانگي بود. اين مطالعه از نوع كّمي-كيفي بود كه در بخش كيفي با استفاده از مصاحبه نيمه ساختار يافته با 12 زن كه از خشونت خانگي رها شده بودند و خود تعيين¬گري بالايي داشتند؛ مصاحبه شد. نمونه¬گيري به صورت هدفمند بود و مصاحبه تا اِشباع نظري داده¬ها ادامه يافت. تحليل داده¬هاي حاصل از مصاحبه¬ها نيز به شيوه داده بنياد انجام شد. در بخش كّمي، با استفاده از طرح پژوهشي نيمه¬آزمايشي با طرح سري¬هاي زماني همراه با گروه كنترل به ارزيابي الگوي مداخله¬اي طراحي شده بر مبناي آموزش¬هاي اميد به زندگي مبتني بر تحليل كيفي منابع خودتعيين¬گري در زنان رهاشده از خشونت خانگي پرداخته شد. نتايج پژوهش نشان داد كه منابع خودتعيين¬گري در زنان رهاشده از خشونت خانگي به منابع دروني و منابع بيروني قابل تقسيم¬بندي است. منابع دروني شامل: بهزيستي، آينده¬نگري، رضايت، رشد فكري، شايستگي،‌ استقلال، رشد رواني،‌ معنويت، اقدام،‌ خداوند،‌ اميد و عدم وجود محبت و منابع بيروني شامل: تغيير بينش،‌ حمايت عاطفي، حمايت اطلاعاتي،‌ حمايت ابزاري،‌ يادگيري، دخالت خانواده همسر و عدم حمايت است. بر اساس يافته¬هاي پژوهش حاضر مي¬توان نتيجه¬گيري كرد كه منابع خودتعيين¬گري در رهايي از خشونت مؤثر بوده و موجب بالارفتن اميد در زنان تحت خشونت مي¬شود.

236227

دانشگاه اردكان

رضاپور ميرصالح ياسر rezapour mirsaleh yaser