سنتز ذرات سيليكاي متخلخل در كنار پليمر كيتوسان و پوشش دهي آن بر فولاد ضد زنگ 316L به جهت بررسي خواص زيستي و كنترل رهايش دارو

اصفهان : دانشگاه صنعتي اصفهان

مهندسي مواد

كارشناسي ارشد

چكيده در اين پژوهش، ذرات سيليكاي متخلخل دوپ‌شده با مس به‌منظور كنترل آزادسازي دارو سنتز شده و به كمك پليمر زيست‌سازگار كيتوسان به‌صورت پوشش‌هايي بر سطح فولاد ضدزنگ اعمال گرديد. پوشش‌دهي به روش الكتروفروتيك انجام شد و نمونه‌ها با نسبت‌هاي مختلفي از پودر سيليكا-مس (0، 0٫2، 0٫3، 0٫4 و 0٫5 گرم) و مقدار ثابت 0٫3 گرم كيتوسان تهيه گرديدند. در اين مطالعه، به‌منظور بررسي تأثير مقدار نانوذرات سيليكا-مس بر خواص زيستي و دارورساني، مقدار كيتوسان به‌عنوان فاز زمينه پليمري ثابت در نظر گرفته شد تا تغييرات مشاهده‌شده تنها به‌واسطه‌ي نانوذرات بررسي و مقايسه گردد. مقادير انتخاب‌شده بر اساس مطالعات پيشين روي تركيبات مشابه و همچنين توانايي تعليق‌پذيري و پايداري در محلول الكتروفروتيك تنظيم شدند؛ به‌گونه‌اي كه از يك‌سو تجمع نانوذرات در پوشش ايجاد نشود و از سوي ديگر، تغييرات محسوس در عملكرد پوشش‌ها قابل‌بررسي باشد. هدف از اين تحقيق بررسي تأثير مقدار نانوذرات سيليكا-مس بر خواص زيستي و عملكرد رهايش دارويي پوشش‌ها بوده است. براي ارزيابي ساختار سطحي و تركيب عنصري، از آزمون‌هاي ميكروسكوپ الكتروني روبشي ميدان گسيلي (FE-SEM) و طيف‌سنجي انرژي‌پاشي (EDS) استفاده شد. نتايج حاصل از تصاوير FE-SEM نشان داد كه با افزايش مقدار سيليكا-مس، مورفولوژي سطح پوشش‌ها متخلخل‌تر و ناهمگن‌تر شده و ساختارهاي رسوبي بيشتري در شرايط غوطه‌وري در محلول شبيه‌سازي‌شده بدن (SBF) مشاهده گرديد. همچنين تحليل‌هاي EDS حاكي از افزايش شدت عناصر كلسيم و فسفر در نمونه‌هاي داراي سيليكا-مس بود كه نشان‌دهنده زيست‌فعالي بالاتر اين پوشش‌هاست. در مقابل، در محلول PBS، نمونه‌هاي حاوي سيليكا-مس كاهش پايداري بيشتري از خود نشان دادند كه در قالب افزايش تخريب سطحي و كاهش پيك‌هاي عنصري مؤيد اين مسئله بود. آزمايش بارگذاري و رهايش دارو در محيط‌هاي PBS و SBF نيز نشان داد كه تمامي نمونه‌ها داراي رهايش دو مرحله‌اي شامل رهايش اوليه سريع و سپس رهايش آهسته بودند. نمونه‌هاي حاوي نانوذرات سيليكا-مس، به‌ويژه نمونه با مقدار 0٫3 گرم، بيشترين ظرفيت بارگذاري دارو و رهايش آهسته‌تر و يكنواخت‌تري را نسبت به نمونه فاقد نانوذره از خود نشان دادند. در مجموع، نتايج اين مطالعه نشان داد كه نانوكامپوزيت سيليكا-مس/كيتوسان مي‌تواند با تنظيم مقدار نانوذرات، خواص زيست‌تخريب‌پذيري، زيست‌فعالي و رفتار رهايش دارو را به ‌صورت هدفمندي كنترل كند و در كاربردهاي دارورساني و مهندسي بافت، به‌ويژه در توليد پوشش‌هاي زيست‌فعال و قابل تخريب، گزينه‌اي مناسب تلقي شود

235687

سراميك

فني مهندسي گلپايگان

دانشگاه صنعتي اصفهان