بررسي پيامدهاي تزريق دگزامتازون و ليدوكائين در پيلار قدامي و خلفي در تونسيلكتومي

زمينه و هدف: تونسيلكتومي يكي از رايج ترين عمل هاي جراحي ميباشد كه اگرچه از نظر روش انجام آسان است؛ اما مي تواند منجر به عوارض جدي از قبيل خونريزي، درد، حالت تهوع و استفراغ و اسپاسم حنجره شود. در اين ارتباط، مطالعه حاضر با هدف بررسي پيامدهاي تزريق دگزامتازون و ليدوكائين موضعي حين عمل جراحي بر عوارض شايع پس از تونسيلكتومي انجام شده است. مواد و روش كار: در اين مطالعه يك گروه از كودكان بين 4 تا 16 سال كه كانديد عمل جراحي تونسيلكتومي شده اند و توسط پزشك درمانگر و به صورت تجربي برايشان تركيبي از دگزامتازون و ليدوكائين به صورت موضعي در پيلار قدامي و خلفي لوزه ها حين عمل جراحي تزريق شده است با گروهي از كودكان 4 تا 16 سال كانديد عمل جراحي تونسيلكتومي كه هيچ يك از اين داروها را دريافت نكرده اند، از نظر درد و خونريزي در ساعت هاي 1 و 6 و 12 و 24 بعد از عمل جراحي با يكديگر مقايسه خواهند شد. جهت ارزيابي ميانگين درد از مقياس VAS و چك ليست ارزيابي كيفي درد و جهت ارزيابي ميزان خونريزي از مقياس تخمين ديداري استفاده خواهد شد و سپس نتايج اين دوگروه با هم مقايسه مي شوند. يافته¬ها: مقايسه ميانگين درد بيماران در مقياس مك گيل نشان داد كه درد بيماران گروه بدون مداخله در تمامي ساعات بيشتر بوده است. بيشترين اختلاف ميانگين درد در ساعت 1 بعد از عمل بوده (MD=1.11 , CI95%=0.84 – 1.37 P<‎0.001) و پس از آن به ترتيب در ساعت 6 بعد از عمل (MD=0.80 , CI95%=0.56 – 1.06 , P<‎0.001)، ساعت 24 بعد از عمل (MD=0.15 , CI95%=-0.73 – 0.50 , P=0.141) و ساعت 12 بعد از عمل (MD=0.15 , CI95%=-0.72 – 0.37 , P=0.184) بوده است. از لحاظ آماري درد گروه بدون مداخله در ساعات 1 و 6 بعد از عمل در مقياس مك گيل معنادار بوده است كه اين معناداري در ساعات 12 و 24 بعد از عمل ديده نشد. همچنين مقايسه ميانگين درد در مقياس واس در ساعات 1، 6 ، 12 و 24 بعد از عمل نيز نتايج مشابهي را بدنبال داشت كه نشان داد درد بيماران گروه بدون مداخله در تمامي ساعات بيشتر بوده است. بيشترين اختلاف ميانگين درد در ساعت 1 بعد از عمل بوده (MD=1.92 , CI95%=1.28 – 2.57 P<‎0.001) و پس از آن به ترتيب در ساعت 6 بعد از عمل (MD=1.21 , CI95%=0.67 – 1.75 , P<‎0.001)، ساعت 12 بعد از عمل (MD=0.32 , CI95%=-0.13 – 0.77 , P=0.162) و 24 ساعت بعد از عمل (MD=0.28 , CI95%=-0.24 – 0.81 , P=0.279) بوده است. از لحاظ آماري درد گروه بدون مداخله در ساعات 1 و 6 بعد از عمل بطور معناداري بيشتر بوده است كه اين معناداري در ساعات 12 و 24 بعد از عمل ديده نشد. در بررسي و مقايسه ساير پيامدهاي مطالعه از قبيل خونريزي، تهوع و استفراغ بعد از عمل رابطه معناداري ديده نشد كه نشان داد مداخله تاثيري بر اين پيامدها نداشته است. اين در حاليست كه مقايسه ميزان مصرف مسكن اضافه كه خود بطور مستقيمي با درد بيماران در ارتباط است در دو گروه نشان داد كه در گروه بدون مداخله ميزان مصرف مسكن بطور معناداري (p=0.016) بيشتر بوده است نتيجه¬گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد كه تزريق دگزامتازون و ليدوكائين در ستون هاي قدامي و خلفي لوزه ها در حين عمل تونسيلكتومي، باعث كاهش قابل توجه شدت درد در ساعات ابتدايي پس از عمل مي شود. كاهش درد هم در مقياس مك گيل و هم در مقياس vas ديده شد. با اين حال، در ساعات 12 و 24 پس از عمل، تفاوتي ميان دو گروه ديده نشد. از نظر عوارض جانبي، تفاوت قابل توجهي ميان دو گروه در موارد خونريزي، تهوع و استفراغ مشاهده نشد. هم چنين ميزان مصرف مسكن اضافه در 24 ساعت آتي پس از عمل در گروه بدون مداخله بيشتر بود، كه اين يافته مي تواند تاييد كننده اثر كاهش درد در گروه مداخله باشد. به طور كلي، تزريق تركيب دگزامتازون و ليدوكائين به عنوان يك روش ساده و ايمن مي تواند در كاهش درد پس از عمل تونسيلكتومي در كودكان حداقل در كوتاه مدت موثر باشد و استفاده از آن در پروتكل هاي عمل تونسيلكتومي توصيه ميشود كلمات كليدي: تونسيلكتومي، درد، دگزامتازون، ليدوكائين، خونريزي

235650

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

شاهين تقي زاده، خالد رحماني