بررسي ميزان بروز ترمبوز وريدهاي عمقي (DVT) و آمبولي ريه پس از اعمال جراحي ارتوپدي اندام هاي تحتاني در بيماران با تروما در بيمارستان كوثر سنندج در سال 1402

مقدمه: DVT به عنوان تهديدي جدي براي بيماران عمل شده مطرح است؛ اين در حالي است كه DVT قابل پيشگيري و به عنوان يك عارضه از بستري شدن در بيمارستان است. هدف از اين مطالعه بررسي فراواني بررسي ميزان بروز ترمبوز وريدهاي عمقي (DVT) و آمبولي ريه پس از اعمال جراحي ارتوپدي اندام هاي تحتاني در بيماران با تروما در بيمارستان كوثر سنندج در سال 1402بوده است. روش كار: اين مطالعه كوهورت گذشته نگر بر روي 221 نفر از بيماراني كه در طول سال 1402 در بيمارستان كوثر تحت عمل جراحي ارتوپدي ناشي از تروما قرار گرفته اند انجام شد. پس از تصويب پروپوزال در كميته اخلاق دانشگاه، براي جمع آوري اطلاعات، پرونده بيماراني كه شش ماه از جراحي ارتوپدي انها گذشته استخراج و داده هاي مورد نياز شامل: متغيرهاي جنس، سن، سابقه مثبت فاميلي ترومبوآمبولي ، سابقه شكستگي و تروما، سابقه بستري در بيمارستان، سابقه مسافرت، سابقه عمل جراحي، سابقه بيماري زمينه اي ، سابقه بي حركتي جمع آوري گرديد، سپس اين بيماران به مدت شش ماه پيگيري شدند و با تماس تلفني با اين بيماران پيامد نهايي جراحي و احتمال ترومبوآمبولي عمقي و آمبولي ريه پس از اعمال جراحي ارتوپدي و بستري مجدد از آنها سوال شد و در چك ليست پژوهشگر ساخته ثبت شد. علاوه براينها پرونده هاي بيمارستاني آنها هم مورد بررسي قرار گرفت. براي تجزيه و تحليل داده ها، با توجه به كيفي بودن متغير وابسته از آزمون هاي تي،كاي اسكوئر و رگرسيون لجستيك استفاده شد. براي تمام آزمون ها سطح معناداري برابر 0.05 در نظر گرفته شد. يافته ها: نتايج مطالعه نشان مي دهد كه ميانگين سن بيماران 50.59 سال كه 155 نفر (70.1%) از بيماران مورد مطالعه مرد و 66 نفر (29.9%) زن بوده است. 10 نفر (4.5%) از بيماران سابقه خانوادگي بيماري و 63 نفر (28.5%) از بيماران سابقه تروما و شكستگي و كه 61 نفر (27.6%) از بيماران مورد مطالعه سابقه بي حركتي و 29 نفر (13.1%) از بيماران مورد مطالعه سابقه مسافرت داشته اند. 72 نفر (13.1%) از بيماران مورد مطالعه محل عمل جراحي آنها فمور بوده است. نتايج نشان داد كه 63 نفر (28.5%) از بيماران داراي فشارخون، 19 نفر (8.6%) از بيماران داراي ديابت، 6 نفر (2.7%) از بيماران داراي هيپرليپيدمي و 12 نفر (5.9%) از بيماران داراي بيماري قلبي بوده اند. نتايج نشان داد كه در 11 نفر (5%) از بيماران مورد مطالعه ترمبوز وريدهاي عمقي و در 3 نفر (1.4%) از بيماران مورد مطالعه آمبولي ريوي اتفاق افتاده است. نتايج تحليلي نشان داد كه بين بروز ترمبوز وريدهاي عمقي با سن، جنسيت، سابقه خانوادگي بيماري، شغل، سابقه مسافرت، محل عمل جراحي، سابقه بيماري زمينه اي و نوع تروما در بيماران موردمطالعه ارتباط معني دار آماري وجود ندارد(0.05P‎> ). اما بين بروز ترمبوز وريدهاي عمقي با سابقه شكستگي و تروما، بي حركتي، شاخص توده بدني و مدت زمان بستري در بيمارستان در بيماران موردمطالعه ارتباط معني دار آماري وجود دارد (0.001 P<‎ ). نتيجه‌گيري: نتايج ما نشان داد كه ميزان بروز DVT و DVT بعد از عمل جراحي ارتوپدي اندام تحتاني نسبتا بالا مي باشد. سن بالا، جنسيت زن و جراحي فمور، بي حركتي و سابقه شكستگي با خطر بالاتر ابتلا به DVT بعد از عمل همراه بودند. بنابراين، جراحان ارتوپدي بايد قبل از انجام جراحي‌هاي ارتوپدي بزرگ، عوامل خطر DVT را به دقت در نظر بگيرند و از احتمال ابتلا به DVT بعد از جراحي در بيماران پرخطر آگاه باشند. واژگان كليدي: ترمبوز وريدهاي عمقي(DVT)، آمبولي ريه، جراحي ارتوپدي، اندام هاي تحتاني

235408

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

عزت الله رحيمي، فواد رحيمي