بررسي ميزان پايبندي به درمان در والدين/ قيمين كودكان مبتلا به كم كاري تيروييد نوزادي در ايران

مقدمه: كم‌كاري تيروئيد نوزادي از شايع‌ترين بيماري‌هاي غدد درون‌ريز و يكي از علل مهم و قابل پيشگيري عقب‌ماندگي ذهني است. با وجود غربالگري و درمان به‌موقع، گزارش‌هايي از اختلالات تكاملي عصبي در اين كودكان وجود دارد. اين مطالعه با هدف بررسي ميزان پايبندي والدين/قيمين به درمان كودكان مبتلا به كم‌كاري تيروئيد نوزادي در ايران انجام شد. مواد و روش ها: اين مطالعه مقطعي و از نوع توصيفي-تحليلي بر روي 400 كودك مبتلا به كم‌كاري تيروئيد نوزادي در 8 استان ايران (كردستان، همدان، البرز، گيلان، خوزستان، اردبيل، خراسان رضوي و يزد) انجام شد. داده‌ها با استفاده از چك‌ليست و پرسشنامه استاندارد موريسكي (MMAS-8) جمع‌آوري و با نرم‌افزار STATA 16 تحليل شدند. پايبندي به درمان در سه سطح كم (نمره كمتر از 6)، متوسط (نمره 6-7) و بالا (نمره بيشتر از 7) طبقه‌بندي شد. نتايج: ميانگين نمره پايبندي به درمان 6.35 ± 1.41 بود. نتايج نشان داد كه 29٪ از والدين پايبندي كم، 50.5٪ پايبندي متوسط و 20.5٪ پايبندي بالا داشتند. پايبندي خوب (نمره ≥6) در 71٪ از موارد مشاهده شد. عوامل مؤثر بر پايبندي شامل نوع كم‌كاري تيروئيد (دائمي/گذرا)، تحصيلات مادر و محل سكونت بود. پايبندي در كودكان مبتلا به كم‌كاري دائمي به‌طور معناداري بيشتر بود (91.5٪ در مقابل 67.6٪، p<‎0.001). همچنين، پايبندي در استان‌هاي گيلان و همدان (90٪) بالاتر و در يزد (27.27٪) پايين‌تر بود. نتيجه¬گيري: با وجود پايبندي خوب در اكثر موارد، حدود يك‌سوم از والدين پايبندي مناسبي به درمان نداشتند. اين يافته‌ها ضرورت مداخلات آموزشي و حمايتي هدفمند، به‌ويژه براي والدين كودكان مبتلا به كم‌كاري گذرا و ساكن در مناطق با پايبندي پايين، را برجسته مي‌كند. بهبود پايبندي به درمان مي‌تواند از عوارض عصبي غيرقابل‌برگشت پيشگيري كند و كيفيت زندگي كودكان مبتلا را افزايش دهد. كلمات كليدي: كم‌كاري تيروئيد نوزادي، پايبندي به درمان، لووتيروكسين، ايران، والدين.

235335

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

خالد رحماني