اثر پرورش گوساله‌هاي شير خوار هلشتاين در باكس‌هاي انفرادي و دوتايي بر عملكرد و برخي فراسنجه هاي خوني

روش استاندارد نگهداري گوساله در صنعت دامپروري، جدا كردن گوساله از مادر بلافاصله پس از تولد و پرورش گوساله‌ها در باكس‌هاي انفرادي بصورت جداگانه در طول دوره شيردخوارگي است. گوساله جوان در طبيعت در يك محيط اجتماعي پيچيده زندگي مي‌كند. انزواي اجتماعي در دوران شيرخوارگي با اثرات منفي از جمله رفتار غيرطبيعي و مشكلات رشدي در گوساله‌ها همراه بوده است. هدف از اين مطالعه بررسي تاثير نگهداري تكي و يا دوتايي گوساله‌ها بر عملكرد رشد، سلامت و رفتار آنها بود. بدين منظور 45 راس گوساله شيرخوار هولشتاين 3 روز پس تولد با ميانگين وزن 40±3 به دو تيمار انفرادي (15 راس) و دوتايي (30 راس) اختصاص داده شدند. گوساله‌ها در طول طرح دسترسي آزاد به آب و خوراك داشته و 2 بار در روز با شير تغديه شدند. مصرف خوراك بصورت روزانه، وزن كشي بصورت هفتگي، رشد اسكلتي در ابتدا و انتهاي دوره ثبت گرديد. وزن بدن در دوره هاي شيرگيري و كل دوره بصورت معناداري در تيمار دوتايي بيشتر بود (P<‎0.05). مصرف خوراك آغارين و افزايش وزن روزانه تحت تاثير تيمار دوتايي قرار گرفته و افزايش معنادار داشت(P<‎0.01). نمره قوام مدفوع نيز در تيمار دوتايي بصورت معناداري بيشتر بود(P<‎0.01). رفتار بازي درقبل از شيرگيري بصورت معناداري در گوساله هاي دوتايي بيشتر بود (P<‎0.01). مكيدن يكديگر در گوساله هاي دوتايي بيشتر (P<‎0.01) و رفتارهاي ضد تغذيه اي در گوساله هاي انفرادي بيشتر بود (P<‎0.0.1). رفتار جويدن تحت تاثير تيمارها قرار نگرفت. بطور كلي نتايج نشان داد كه نگهداري گوساله‌ها بصورت دوتايي سبب بهبود عملكرد و مصرف خوراك مي‌گردد.

235268

فيزيولوژي دام و طيور

مهندسي كشاورزي

دانشگاه صنعتي اصفهان