عنوان
نقش ميانجي اهمال‌كاري و دشواري تنظيم هيجان در رابطه بين سيستم‌هاي بازداري/ فعال‌سازي رفتاري، الگوي ارتباطي، جو سلامت خانواده و تعارض در خانواده‌هاي افراد مبتلا به ديابت نوع 2
تاريخ دفاع
10/21/2024 12:00:00 AM
كليدواژه فارسي
اهمال‌كاري، دشواري تنظيم هيجان، سيستم‌هاي بازداري/ فعال‌سازي رفتاري، الگوي ارتباطي، جو سلامت خانواده، تعارض در خانواده، افراد مبتلا به ديابت نوع 2
چكيده
اين پژوهش با هدف بررسي روابط ساختاري ارتباط بين نقش ميانجي اهمال‌كاري و دشواري تنظيم هيجان در رابطه بين دستگاه‌هاي بازداري/ فعال‌سازي رفتاري، الگوي ارتباطي، جو سلامت خانواده و تعارض در خانواده‌هاي افراد مبتلا به ديابت نوع 2 بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه افراد ديابتي مركز بهداشت شهر شاهين‌شهر در سال 1402 به تعداد 4530 هزار نفر بود كه تعداد 220 نفر به‌صورت نمونه‌گيري در دسترس جهت شركت در پژوهش تعيين شد ابزار پژوهش شامل پرسشنامه اهمال‌كاري تاكمن (1991)، پرسشنامه دشواري در تنظيم هيجان برجينگ (2016)، پرسشنامه كارور و وايت (1994)، الگوي ارتباطي سن و هيوي (1990)، پرسشنامه جو سلامت خانواده نيرمن (2014) و تعارض خانواده ديابتي هود (1998) بود و داده‌ها با استفاده از تحليل معادلات ساختاري در نرم‌افزار AMOS تحليل شدند. يافته‌ها نشان داد كه الگوي ارتباطي در ارتباط بين خرده مقياس دستگاه‌هاي بازداري رفتاري با جو سلامت، نقش ميانجي دارد. اهمال‌كاري در ارتباط بين خرده مقياس دستگاه‌هاي بازداري رفتاري با جو سلامت، نقش ميانجي دارد. الگوي ارتباطي در ارتباط بين خرده مقياس دستگاه‌هاي بازداري رفتاري با اهمال‌كاري، نقش ميانجي دارد، تائيد نمي‌شود؛ اما اهمال‌كاري در ارتباط بين الگوي ارتباطي با جو سلامت، نقش ميانجي دارد، تأييد مي‌شود. با توجه به يافته‌ها مي‌توان اين نتيجه را گرفت كه افراد ديابتي نوع 2 در صورت داشتن الگوي ارتباطي گفت‌وشنود، تعارض كم‌تري را تجربه مي‌كنند. آن‌ها همچنين هرچه سيستم فعال‌سازي بيشتري داشته باشند بيشتر دچار اهمال‌كاري مي‌شوند درنتيجه جو سلامت خانواده بدتري هم خواهند داشت.
شماره ركورد
235238
دانشگاه
دانشگاه اردكان
استاد راهنما
رضاپور مير صالح ياسر rezapour mirsaleh yaser