بررسي ميزان بازگشت به فعاليت قبلي و كيفيت زندگي در بيماران جراحي شده شكستگي اينترتروكانتريك فمور در دانشگاه علوم پزشكي كردستان در سال 1401

مقدمه: شكستگي اينترتروكانتريك يك آسيب شايع در ميان سالمندان است كه باعث ايجاد اختلالات اساسي در سبك زندگي مي شود و بر عملكرد اجتماعي و رواني بيماران تأثير مي گذارد. هدف ما بررسي ميزان بازگشت به فعاليت قبلي و كيفيت زندگي در بيماران جراحي شده شكستگي اينترتروكانتريك فمور در دانشگاه علوم پزشكي كردستان در سال 1401 بوده است. روش كار: اين پژوهش كه از نوع مقطعي توصيفي تحليلي بود كه بر روي 134 نفر از بيماران جراحي شده شكستگي اينترتروكانتريك فمور در بيمارستان كوثر سنندج انجام شد. جهت جمع آوري اطلاعات از چك ليست(سن، جنس، وضعيت تاهل، محل سكونت؛ وضعيت اقتصادي و.....)، پرونده بيماران و پرسشنامه ي كيفيت زندگي SF-36 استفاده شد. اطلاعات پس از تكميل به صورت كد بندي بدون اطلاعات نام و نام خانوادگي با حفظ محرمانه بودن اطلاعات بيماران وارد نرم افزار SPSS-24 و تجزيه و تحليل شد. از آمار توصيفي(ميانگين، انحراف معيار، انحراف استاندارد، فراواني، درصد ) و تحليلي (آزمون كاي دو و آزمون تي مستقل ) جهت توصيف و تحليل داده ها استفاده شد. سطح معني داري 0.05 در نظر گرفته شد. يافته ها: نتايج مطالعه نشان داد كه ميانگين سن بيماران 16.47±71.60 سال كه 86 نفر (64.2%) از بيماران مورد مطالعه مرد و بيشتر افراد با 109 نفر (49.7%) متأهل و اكثريت ساكن شهر و بيشتر افراد با 62 نفر (46.3%) فراواني داراي وضعيت اقتصادي متوسط بوده است. ميانگين فاصله شكستگي تا جراحي 25.76±49.12 ساعت و 114 نفر (85.1%) به روشPFN شكستگي آنها فيكس شده است. 27 نفر (20.1%) از بيماران توانايي بازگشت به فعاليت قبلي را نداشته، 86 نفر (64.2%) 1-3 ماه طول كشيده و 21 نفر (15.7%) 3-6 ماه بازگشت به فعاليت قبلي در آنها طول كشيده است. ميانگين نمره كيفيت زندگي بيماران 12.08±73.10 و كمترين نمره ابعاد كيفيت زندگي مربوط به بعد درد با 1.29±6.34 بوده و بيماران از لحاظ درد كمترين كيفيت زندگي را تجربه كرده اند. نتايج تحليلي نشان داد بين نمره كيفيت زندگي و ابعاد آن با سن، جنسيت، زمان بازگشت به فعاليت قبلي، نوع فيكساسيون ارتباط معني دار آماري وجود داشته است (0.05P<‎). نتيجه‌گيري: يافته‌هاي اين مطالعه نشان داد كه بيماران مبتلا به شكستگي فمور اينترتروكانتريك كيفيت زندگي متوسطي از همه جنبه‌ها داشتند. كيفيت زندگي كلي در ميان بيماران مرد مبتلا به اين نوع شكستگي، بيماران جوان تر، كساني كه تحت درمان جراحي قرار گرفتند و افراد متأهل به طور قابل توجهي بالاتر بود. اين يافته‌ها ضرورت پيگيري طولاني‌مدت در بيماران مبتلا به شكستگي‌هاي اينترتروكانتريك را علاوه بر حمايت پزشكي و رواني اجتماعي، براي بهبود نتايج درمان و كيفيت زندگي نشان مي‌دهد. واژگان كليدي: كيفيت زندگي، شكستگي اينترتروكانتريك فمور، بازگشت به فعاليت قبلي

234997

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

امير زارعي