بررسي تأثير تحريك غيرتهاجمي به روش تداخل زماني در موش سوري با بيماري پاركينسون القا‌ شده

تحقيقات نشان مي‌دهد كه بيماري پاركينسون با بسياري از اختلالات شناختي (حافظه و يادگيري) همراه است. برخي از اين اختلال‌ها ممكن است چندين سال قبل از شروع علائم حركتي در بيمار به وجود آمده باشند و در طول دوره بيماري به طور قابل‌توجهي گسترش يابند. مطالعات پيشين بر روي مدل‌هاي حيواني مبتلا به پاركينسون تاثيركاهش سطح دوپامين را در اختلالات شناختي از جمله نقص‌هاي يادگيري و حافظه اثبات كرده‌اند. از سوي ديگر اخيراً نشان‌داده‌شده است كه تحريك فرا جمجمه‌اي الكتريكي به روش تداخل زماني، پتانسيل لازم را در بهبود عملكرد حركتي و شناختي در مدل‌هاي حيواني داشته باشد. باتوجه‌به شواهد بيان شده، هدف اصلي از اين پروژه بررسي تأثير تحريك فراجمجمه‌اي الكتريكي به روش تداخل زماني بر حافظه موش سوري با پاركينسون القاشده است. براي تحقق اين اهداف در مرحله اول، با تزريق داروي 6 – هيدروكسي دوپامين در mfb مغز موش سوري، مدل حيواني مبتلا به پاركينسون ايجاد شد. در مرحله دوم تحريك تداخل زماني با جريان‌هاي I_1=I_2=0.25mA و فركانس‌هاي 2 كيلوهرتز و 2.02 كيلوهرتز به موش سوري مبتلا به اختلال پاركينسون به مدت 3 روز و در حالت هوشيار اعمال شد. سپس با استفاده از آزمون‌هاي رفتاري روتارود، ميله و PAL، تأثير تحريك بر روي حافظه كاري و علائم حركتي موش‌هاي سوري‌ مبتلا به پاركينسون مورد بررسي قرار گرفت. در آزمون‌هاي روتارود و ميله، بين نتايج گروه‌هاي بيمار و بيمار – تحريك تفاوت معناداري به ترتيب برابر با (P=0.0035) و (P=0.0002) مشاهده شد. اين امر، نشان مي‌دهد كه اين پروتكل تحريك مي‌تواند علائم كليدي حركتي اختلال پاركينسون را از جمله عدم تعادل و كندي حركت بهبود ببخشد. با اين وجود، در آزمون PAL، بين نتايج گروه‌هاي بيمار و بيمار – تحريك تفاوت معناداري وجود نداشت (P‎>0.05). اين نتايج نشان مي‌دهد كه پروتكل تحريك به‌كار گرفته‌شده بهبودي در حافظه كاري موش‌هاي بيمار ايجاد نكرده‌است. اميد است كه نتايج اين پژوهش چشم‌انداز جديدي را در بهبود اختلال‌هاي شناختي و حركتي در بيماران مبتلا به پاركينسون ايجاد كند.

234799

بيوالكتريك

مهندسي برق و كامپيوتر

دانشگاه صنعتي اصفهان