بررسي نتايج درمان شكستگي هاي پروگزيمال فمور دربيماران مراجعه كننده به بيمارستان كوثر سنندج در سال 1400و 1

زمينه و هدف: پروگزيمال فمور داراي يك آناتومي پيچيده است. ‌شكستگي هاي پروگزيمال فمور طيف وسيعي را در برمي گيرد و با موربيديتي و مورتاليتي‌فراواني همراه است‌.اين شكستگي ها جزء شايع‌ترين شكستگي هاي اندام تحتاني است و در افراد جوان و مسن ميتواند رخ دهد.جوش نخوردن شكستگي استخواني )unio‎n-Non )‌يك چالش درماني براي جراحان ارتوپد مي باشد. ‌بهبود رضايت بخش شكستگي هاي ارتوپدي جهت عملكرد و كيفيت زندگي بيمار بسيار حائز اهميت مي باشد‌.اين مطالعه با هدف بررسي نتايج درمان شكستگي هاي پروگزيمال فمور‌‌دربيماران مراجعه كننده به بيمارستان كوثر سنندج در سال 1400و 1401انجام شده است. مواد و روش ها: اين ‌مطالعه از نوع كوهورت ‌گذشته ‌نگر بر روي 119 بيمار مبتال به شكستگي هاي پروگزيمال فمور انجام شده است‌.در اين مطالعه پرونده بيماران داراي شكستگي پروگزيمال فمور كه‌داراي معيار ورود به مطالعه شامل بيماران داراي شكستگي پروگزيمال فمور و سن 16 سال و بيشتر‌،بودند‌بررسي‌ شد. پس از تشخيص قطعي شكستگي فمور توسط متخصص ارتوپد و عكس برداري هاي الزم، از بيماران مراجعه كننده توسط يك پرسشنامه استاندارد، اطالعات دموگرافيك، بيماريهاي همراه، نوع حادثه جمع آوري شد‌.همچنين بيماران به صورت تدريجي، طي مدت 6 ماه بعد از عمل‌‌در درمانگاه پيگيري شدند.نتايج حاصل با استفاده از نرم افزار SPSS ورژن 22 آناليز شدند‌. نتايج: در‌اين‌مطالعه133‌ بيمار‌‌با‌شكستگي‌فمور‌انتخاب‌شدند‌.دو‌بيمار‌داراي‌شكستگي‌آتيپكال‌بوده‌،چهار‌ بيمار‌فوت‌شده‌و‌هشت‌بيمار‌جهت‌انجام‌فالوآپ‌همكاري‌نداشته‌و‌در‌نهايت119‌ بيمار‌وارد مطالعه‌شدند‌كه‌ 88 نفر)%73.9(‌از‌بيماران‌زن‌و31‌ نفر‌)%26.1(‌مرد‌بودند25‌. نفر)%21(‌از‌بيماران‌سابقه مصرف دخانيات‌و‌ 12 نفر )%10.1( ‌سابقه مصرف الكل ‌داشته ‌كه همگي ‌مرد ‌بودند ‌و 13‌ نفر)%10.9( از بيماران ‌بيماري‌ روماتولوژيك داشته ‌و ‌كورتيكواستروئيد‌مصرف‌مي‌كرده ‌و ‌هيچ‌كدام ‌از ‌بيماران‌مبتال‌به ‌عفونت‌نشده ‌اند‌. همچنين‌نتايج‌نشان‌داد‌كه17‌ نفر)%14.3(‌از‌بيماران‌در‌تصادف‌با‌ماشين‌و102‌ نفر‌)%85.7(‌در‌اثر‌سقوط‌ از ‌ارتفاع‌دچار ‌شكستگي‌فمور ‌شده ‌بودند‌.نتايج نشان داد كه 16 نفر از ‌بيماران محل شكستگي آنها گردن فمور كه سه نفر )%2.5(‌فيكساسيون با پيچ و 16 نفر‌)%13.5(‌باي‌پوالر‌همي‌آرتروپالستي‌شده89‌،‌ نفر‌‌با‌ شكستگي ‌ناحيه ‌اينترتروكانتريك كه 31‌ نفر ‌)%26( ‌به ‌روش(DHS ( جراحي ‌و 58‌ نفر ‌)%48.7( ‌با‌ روش(PFNA ( درمان‌شده و 11 نفر شكستگي آنها ساب تروك كه همگي با روش PFNA‌‌درمان شده كه‌ م 93 نفر)%90.3(‌بيماران ‌شكستگي‌آنها ‌كامال ‌جوش‌خورده، 7‌ نفر ‌)%6.8(‌جوش‌نخورده ‌و 3‌ نفر ‌)%2.9(‌ شكستگي‌آنها‌بد‌جوش‌خورده‌است‌و16‌ نفر‌درمان‌آنهاباي پوالر همي آرتروپالستي‌بوده‌و‌از نظر unio‎n ارزيابي نشدند‌. نتيجهگيري: نتايج‌مطالعه‌نشان‌مي‌دهد‌بروز شكستگي هاي پروگزيمال فمور اغلب‌در زنان بيشتر مي‌باشد‌ همچنين‌شكستگي گردن استخوان ران با عوارض زيادي همراه است‌.بخصوص اگر استفاده از شيوه جااندازي باز ضروري باشد. .نتايج‌حاصل‌از‌اين‌مطالعه‌نشان‌مي‌دهد‌كه‌درمان جراحي‌در‌اغلب‌بيماران‌مورد‌مطالعه‌موجب‌ بهبود‌شكستگي‌)unio‎n)‌گشته‌است‌.با توجه به اينكه امروزه تأكيد بسياري بر حفظ مفصل ران‌طبيعي در افراد جوان‌تر‌و‌استفاده وسيع از شيوه والگوس‌استئوتومي تروكانتريك ميشود‌‌،بنابراين بر آموزش و‌بكارگيري اين شيوه جراحي در موارد جوش‌نخوردگي‌‌شكستگي گردن فمور تأكيد ميگردد. واژگان كليدي: جوش خوردن )unio‎n)‌؛‌درمان؛ شكستگي هاي پروگزيمال فمور

233090

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

مهريار خادم