بررسي فراواني صرع در رانندگان بين شهري در شهر رشت در سال 1401

رشت

زمينه و هدف: صرع يكي از شايع¬ترين و ناتوان¬كننده¬ترين مشكلات نورولوژيك مي¬باشد. ميزان بروز آن به صورت ميانگين، 50 مورد جديد در هر 100,000 نفر جمعيت در هر سال و ميزان شيوع كلي آن 1% مي باشد. رانندگي يكي از چالش هاي روزمره¬ي بسياري از افراد مبتلا به صرع مي¬باشد. بروز تشنج در حين رانندگي مي¬تواند عامل تهديد كننده امنيت راننده، سرنشينان، عابران پياده و ديگر استفاده كنندگان از جاده باشد. بر اساس اهميت تشخيص رانندگان مبتلا به صرع و اعمال محدوديت در رانندگي به منظور افزايش امنيت تمامي افراد موجود در جاده، در اين مطالعه به بررسي فراواني صرع در رانندگان بين شهري در شهر رشت در سال 1401 پرداختيم. مواد و روش¬ها: مطالعه حاضر از نوع تحليلي مقطعي بود كه بر روي رانندگان خطوط بين شهري شهر رشت در سال 1401 انجام شد. ابتدا اطلاعات مربوط به همه رانندگان خطوط بين شهري شهر رشت از سازمان هاي مربوطه جمع آوري شد و سپس به صورت نمونه گيري تصادفي ساده، نمونه¬هاي پژوهش انتخاب شد. براي بررسي وضعيت وقوع تشنج در رانندگان ابتدا تمامي رانندگان توسط يك پزشك متخصص مغز و اعصاب در مركز تحقيقات تروماي جاده¬اي مورد بررسي قرار گرفتند و سپس رانندگان توسط دستگاه نوار مغزي و نقشه برداري مغزي از نظر تشنج و ريسك ابتلا به صرع مورد بررسي قرار گرفتند همچنين چك ليستي شامل اطلاعات دموگرافيك، باليني و شغلي از رانندگان پرسيده شد. محاسبات از طريق نرم افزار SPSS نسخه 26 و Stata نسخه 14 صورت گرفت و سطح معناداري در تمام آزمون¬ها 05/0 در نظر گرفته شد. نتايج: در اين مطالعه 200 راننده شركت كردند. نخست براساس نتايج مطالعه¬ي حاضر 3 درصد رانندگان (6 نفر) نوار مغزي مختل داشتند و در معرض ابتلا به تشنج و صرع هستند. و يك درصد از رانندگان (2 نفر) سابقه تشنج داشتند. براساس نتايج بدست آمده متغيرهاي سابقه تشنج (14/0 P value:) و سابقه فاميلي تشنج بر ابتلا به صرع اثر معناداري داشتند (001/0P value: )؛ به طوري¬كه افراد با سابقه تشنج و سابقه فاميلي تشنج شانس بالاتري براي ابتلا به صرع داشتند. اما متغيرهاي سن (451/ 0P value:)، درآمد (525/ 0P value:)، سابقه رانندگي (419/ 0P value:)، مصرف سيگار (576/0 P value:)، سابقه اعتياد (060/0 P value:)، ساعت كار در هفته (069/0 P value:)، ساعت كار در شب (156/0 P value:)، سابقه تصادف (848/0 P value:)، مسافت طي شده در ماه (362/0 P value:) و تعداد سفر در ماه (992/0 P value:) بر ابتلا به صرع اثر معناداري نداشتند. نتيجه¬گيري: اين مطالعه نشان داد كه فراواني خطر ابتلا به صرع در ميان رانندگان بين‌شهري در شهر رشت نسبت به جمعيت عمومي بيشتر است. همچنين، نقش عوامل ژنتيكي مانند سابقه فاميلي تشنج و نيز سابقه‌ي تشنج به عنوان مهم‌ترين عوامل خطر در بروز اين اختلالات مشخص شد. با توجه به ماهيت شغل رانندگان بين‌شهري و شرايط سخت كاري آن¬ها، لازم است برنامه‌هاي پايش سلامت براي اين گروه شغلي تدوين شود. و همچنين در روند معاينه¬هاي معمول براي اخذ گواهينامه رانندگي در ايران تدابيري جهت شناسايي افراد مبتلا به صرع يا مستعد به آن انديشيده شود. واژگان كليدي: شيوع، صرع، تشنج، رانندگي

232676

علوم پزشكي گيلان