بررسي اپيدميولوژيك و مورفولوژيك بدخيمي¬هاي خوني استان گيلان در بازه زماني سال 1394 لغايت 1397

رشت

مقدمه: بدخيمي‌هاي خوني، به‌عنوان گروهي از سرطان‌ها، بار قابل¬توجهي بر نظام سلامت جامعه و سيستم‌هاي بهداشتي مي‌گذارند. استان گيلان به دليل ويژگي‌هاي خاص زيست‌محيطي، ژنتيكي و اجتماعي، بستري مناسب براي بررسي شيوع و الگوي اين بيماري‌ها فراهم مي‌¬كند و تحليل داده‌هاي اپيدميولوژيك مي‌تواند به شناسايي الگوهاي بروز، توزيع جغرافيايي و روندهاي زماني در شيوع بدخيمي‌هاي خوني كمك كند و عوامل خطر مرتبط با اين بيماري‌ها را بهتر شناسايي كند.بنابراين، اين پژوهش با هدف تعيين اپيدميولوژيك و مورفولوژيك بدخيمي¬هاي خوني استان گيلان دربازه زماني سال 1394 لغايت 1397 انجام گرفت. مواد و روش¬ها: اين مطالعه از نوع مقطعي- تحليلي مي¬باشد و برروي 2207 نفر از بيماران مبتلا به بدخيمي¬هاي خوني تشخيص داده شده كه پرونده آنان در مركز سرطان استان گيلان واقع در معاونت بهداشتي دانشگاه علوم¬پزشكي گيلان و نيز مركز بايگاني ثبت اطلاعات بيماران در مركز آموزشي درماني پژوهشي رازي رشت در بازه زماني 1394 لغايت1397 ثبت شده است، با روش نمونه¬گيري تمام شماري انجام شد. اطلاعات به صورت دو مرحله¬اي شامل جمع¬آوري اطلاعات از پرونده پزشكي بيمار و تماس با بيمار جهت مصاحبه تلفني و تكميل اطلاعات لازم بود. به منظور جمع¬آوري اطلاعات از چك ليست محقق ساخته شامل اطلاعات دموگرافيك (سن، جنس، محل سكونت) و باليني (ابتلا به لوكمي لنفوييدي حاد، لوكمي ميلوييدي حاد، لوكمي لنفوييدي مزمن، لوكمي ميلوييدي مزمن، مولتي پل ميلوما، لنفوم هوچكين، لنفوم نان هوچكين) بيمار استفاده گرديد.تجزيه و تحليل داده‌ها توسط نرم افزار STATA نسخه 14 و با استفاده از آمار توصيفي (شامل ميانگين، انحراف معيار، فراواني و درصد) و آمار استنباطي انجام شد نتايج: نتايج مطالعه نشان داد ميانگين سني 2207 بيمار با بدخيمي خوني، 97/21±54/51 سال بوده و 7/59%از بدخيمي¬هاي خوني در مردان و مابقي در زنان رخ داده بود. نتايج نشان داد كه ميانگين سني مبتلايان افزايش داشته است و اين تفاوت از لحاظ آماري معني¬دار بوده است (001/0<P). بيش¬ترين فراواني بدخيمي خوني مربوط به لوسمي¬ها (68/43) بوده و روند درصد فراواني لوسمي در طي سال¬هاي 1393 الي 1397 افزايشي بوده روند درصد فراواني لنفوم در اين سال¬ها كاهشي و براي مولتيپل ميلوما نيز افزايش بوده است. حدود 40 درصد از مبتلايان ساكن شهرستان رشت بوده و ميزان بروز بيماري بر حسب درصد فراواني جنسيت و محل سكونت معني¬داري نبوده است. نتيجه¬گيري: به طور كلي افزايش بروز بدخيمي‌هاي خوني به ويژه لوسمي و مولتيپل ميلوما در اين سال‌ها نشان‌دهنده نياز به بررسي‌هاي بيش¬تر در مورد علل محيطي، ژنتيكي و سبك زندگي است. هم¬چنين، كاهش فراواني لنفوم مي‌¬تواند نشان‌دهنده بهبود در روش‌هاي پيش¬گيري و درمان باشد. توجه ويژه به جمعيت‌هاي محلي و بررسي دقيق‌تر عوامل مؤثر در اين مناطق مي‌تواند به بهبود راهبردهاي پيش¬گيري و درمان كمك كند. كليدواژه¬ها: بدخيمي خوني، نرخ شيوع، اپيدميولوژي، مورفولوژي

232671

علوم پزشكي گيلان