مقايسه كارايي و ايمني هپارين و انوكساپارين با گروه كنترل، در بيماران تحت آنژيوپلاستي اوليه : يك كارآزمايي باليني تصادفي شده دو سويه كور

رشت

مقدمه و هدف: انفاركتوس ميوكارد با افزايش قطعه ST (STEMI) حادترين نوع بيماري عروق كرونر است كه با عوارض و مرگ و مير همراه است. اگرچه مداخله اوليه كرونري از راه پوست (Primary PCI)، استراتژي ارجح در خونرساني مجدد در اين بيماران است اما مطالعات درباره ي استفاده از دارو هاي آنتي كوآگولانت پس از انجام اين فرآيند محدود مي باشد.هدف اين مطالعه، تعيين و مقايسه كارايي و ايمني هپارين و انوكساپارين با گروه كنترل در بيماران تحت آنژيوپلاستي اوليه است. مواد و روش¬ها: در اين مطالعه، 171 نفر بيمار مبتلا به STEMI كه تحت پرايمري PCI قرار گرفتند، بررسي و به سه گروه تقسيم شدند. شركت¬كنندگان از سه ساعت پس از خروج شيت تا انتهاي طول مدت بستري در هر كدام از گروه¬ها به ترتيب هپارين U/kg60 بولوس و 12U/pg/h انفوزيون، انوكساپارين به صورت mg/kg1 به صورت دو بار در روز دريافت كردند. گروه كنترل نيز هيچگونه آنتي¬كواگولانتي دريافت نكردند. سپس بيماران از نظر متغيرهاي مطالعه بررسي شدند. يافته¬ها: بين گروه¬هاي موردمطالعه از نظر ميانگين كسر جهشي بطن چپ، فراواني انفاركتوس ميوكارد مجدد، استروك، خونريزي ماژور، مرگ قلبي، مرگ و مير كوتاه مدت، و عوارض مكانيكال رابطه معناداري وجود نداشت. اما درصد بهبود ميانگين EF در گروه انوكساپارين به طور معناداري بهتر از گروه كنترل بود.خونريزي مينور نيز در گروه كنترل كمتر از دو گروه مداخله بود. نتيجه¬گيري: استفاده از دارو هاي آنتي كواگولانت پس از انجام فرآيند Primary PCI مي تواند جهت بهبود پيامد هاي باليني مدنظر قرار گيرد اما اين امر ممكن است با افزايش خونريزي همراه باشد . كليد واژه¬ها: آنتي كواگولانت، انفاركتوس ميوكارد با صعود قطعه ST، مداخله كرونري اوليه از راه پوست، كارآزمايي باليني

232667

علوم پزشكي گيلان