بررسي مقايسه اي عوارض پوستي با استفاده از رويكرد انترولترال و رويكرد انترومديال در ثابت سازي شكستگي هاي ديستال تيبيا، در مركز اموزشي درماني پورسينا رشت در سال 1401

رشت

چكيده مقدمه: در بيماران با شكستگي مچ پا در موارد شكستگي بدون جابجايي يا با جابجايي خفيف درمان با گچ‌گيري خواهد بود. در موارد با جابجايي زياد انجام جراحي و ثابت كردن داخلي لازم است. در مواقعي كه زخم بسيار آلوده باشد استفاده از ثابت كردن خارجي (اكسترنال فيكساتور) به تنهايي تا بهبود شرايط زخم و سپس تبديل به ثابت كردن داخلي پيشنهاد مي‌شود. در مواردي نيز از همان ابتدا، ثابت كردن داخلي به اين خاطر كه اين شكستگي‌ها باعث ناپايداري مچ پا مي‌شوند توصيه مي‌شود. از آن¬جايي كه براي ثابت كردن داخلي از برش¬هاي جراحي براي رسيدن به شكستگي و ثابت كردن آن استفاده مي¬شود، پس از پايان عمل تا مدتي اندام بايستي به دقت از نظر وقوع آسيب عروقي- تورم– تاول¬هاي ناشي از شكستگي- له‌شدگي نسج نرم- جداشدگي نسج نرم از نسج زيرين و سندرم كمپارتمان(Compartment Syndrome)؛ معاينه شود و هم¬چنين خصوصيات بيماراز جمله: سيگاري بودن- الكلي بودن- ابتلا به بيماري¬هاي عروق محيطي و ديابت نيز بايستي بررسي شود. با توجه به اينكه براي دسترسي به محل شكستگي و گرفتن بهترين نتيجه از فيكس كردن شكستگي مچ پا جراح اپروچ¬هاي مختلفي را بكار مي¬برد، پژوهش¬گر بر آن شد كه مطالعه¬اي با هدف مقايسه¬اي عوارض پوستي با استفاده از رويكرد انترولترال و رويكرد انترومديال در ثابت سازي شكستگي¬هاي ديستال تيبيا انجام دهد كه با هدف تعيين و مقايسه¬ي عوارض پوستي با استفاده از اين دو روش در ثابت سازي شكستگي¬هاي ديستال تيبيا، در مركز اموزشي درماني پورسينا رشت در سال 1401 انجام گرفت. خلاصه روش اجرا: اين مطالعه، مطالعه¬اي هم¬گروهي بوده است كه جمعيت مورد پژوهش, بيماران دچار شكستگي مچ پا مراجعه كننده به اورژانس مركز آموزشي- درماني بيمارستان پورسينا بوده اند. حجم نمونه در اين مطالعه تعداد 108 نفر از بيماران مراجعه كننده كه داراي معيار ورود به مطالعه و تمايل به شركت در مطالعه را داشتند بوده است. نحوه نمونه¬گيري به صورت در دسترس تا كامل شدن تعداد حجم نمونه انجام گرفت. پس از آن براي تمام نمونه¬ها شاخص بازويي مچ پا قبل از عمل انجام گرفت و سپس به صورت تصادفي براي قرار گرفتن درد و گروه انتخاب شدند، يك گروه تحت عمل جراحي با روش انترومديال و گروه ديگر تحت عمل جراحي با روش انترولترال قرار گرفت و سپس روند درمان هر دو گروه به صورت زير پيگيري(Follow up) شد: يك هفته، دو هفته، يك ماه، در پيگيري¬ها كه انجام گرفت عوارض پوستي محل عمل به كمك معاينه باليني (وجود اريتم(erythema) و سيانوز(Cyanosis) و عفونت) بررسي شد و نتايج حاصل در دو گروه با استفاده از آزمون¬هاي آماري باهم مقايسه شد. سطح معني¬داري در اين مطالعه با(05/0>P) و آناليز¬ها توسط نرم افزار SPSS نسخه 27 انجام شده است. نتيجه¬گيري نهايي: ميزان عوارض پوستي و عفونت در رويكرد آنترومديال نسبت به رويكرد آنترولترال بيش¬تر بوده است. كليدواژه: مچ- شكستگي مچ پا- شاخص بازويي مچ پا- عوارض پس از عمل- عفونت پوستي

232621

علوم پزشكي گيلان