بررسي اثر استفاده از اتوگرافت پرونئوس لونگوس بجاي اتوگرافت همسترينگ در نتايج عمل جراحي بازسازي ACL

رشت

چكيده مقدمه:. تاندون پرونئوس لونگوس را مي توان به عنوان يك اتوگرافت جايگزين مناسب براي بازسازي رباط صليبي قدامي (ACLR) در نظر گرفت. اين مطالعه با هدف مقايسه نتايج باليني استفاده از پرونئوس لانگوس در مقابل هامسترينگ و عوارض ناحيه اهداكننده در ACLR انجام شد. مواد و روش¬ها: در يك مطالعه شبه تجربي ، شبه كارآزمايي بالينيquasi clinical trails) ) مقايسه اي بين سال هاي 1400 تا 1401 ،46 بيمار تحت جراحي ACLR با اتوگرافت تاندون همسترينگ و 44 بيمار تحت جراحي ACLR با اتوگرافت تاندون لونگوس پرونئوس مورد مطالعه قرار گرفتند. در هر دو گروه از روش فيكساسيون و پروتكل بازتواني يكسان بعد از عمل استفاده شد. نتايج عملكردي زانو بر اساس امتياز Lysholm و IKDC معاينات نوروواسكولار در قبل از عمل و حداقل 1 سال پس از عمل در هر دوگروه ارزيابي شد. در گروه پرونئوس لانگوس مقياسهاي AOFAS , FADI و معاينات نورواسكولار قبل و يك سال پس از جراحي بررسي شد و در هردو گروه سن و آسيبهاي مينيسك همراه با پارگي ACL ثبت و بعنوان معيار مداخله گر بررسي و تجزيه و تحليل شد. نتايج: 90 بيمار (44 نفرگروه پرونئال و 46 نفر گروه هامسترينگ ) با پيگيري يك ساله مورد بررسي قرار گرفند. تفاوت معنا داري بين دو گروه در نتياج باليني يك سال پس از درمان با استفاده از نمرات LYSHOLM , IKDC بدست نيامد. (LYSHOLM و IKDC به ترتيب در گروه هامسترينگ 91.7 و 81.9 و در گروه پرونئال 91.6 و 80.9 )عملكرد باليني مچ پا با استفاده از AOFAS , FADI ارزيابي شد كه FADI كاهش 0.3 و AOFAS كاهش 1.2 بصورت ميانگين داشتند كه از لحاظ باليني اندك بحساب ميايند. در گروه هامسترينگ 15.2 درصد كاهش حس مديال ساق مشاهده شد در حالي كه در گروه پرونئال آسيب نوروواسكولار گزارش نشد. در ارزيابي اثر مداخله اي آسيب مينيسك، در گروه مينيسككتومي گرافت هامسترينگ اثربخشي بهتري در عملكرد زانو داشت. در گروه بالاي 30 سال اتوگرافت هامسترينگ در بهبود نمره IKDC بطور واضحي موثرتر بود. كليدواژه¬ها: بازسازي رباط صليبي قدامي، اتوگرافت تاندون لونگوس پرونئوس، اتوگرافت تاندون همسترينگ

232580

علوم پزشكي گيلان