بررسي نتايج جراحي در بيماران با دررفتگي قديمي مفصل شانه و عوامل مرتبط آن در بيماران مراجعه¬كننده به بيمارستان پورسيناي شهر رشت در بازه زماني 1401- 1399

رشت

چكيده مقدمه: مديريت يك دررفتگي قديمي شانه بخصوص در صورت defect شديد استخوان يك شرايط دشوار است. با توجه به اهميت اين نوع دررفتگي و مطالعات كمي كه در مورد نتايج جراحي دررفتگي قديمي شانه انجام شده است، هدف از اين مطالعه بررسي نتايج حاصل از جراحي در بيماران با دررفتگي قديمي مفصل شانه مراجعه¬كننده به بيمارستان پورسينا شهر رشت در بازه¬ي زماني سال¬هاي 1388 لغايت 1401 مي¬باشد. مواد و روش¬ها: مطالعه حاضر يك مطالعه كيس سري مي¬باشد كه در سال 1402 در بيمارستان پورسيناي رشت انجام شد. در اين مطالعه پرونده كليه بيماران كه تحت جراحي دررفتگي قديمي شانه قرار گرفته بودند استخراج شد. اطلاعات اوليه ثبت گرديد و سپس با بيماران تماس گرفته شد تا جهت ويزيت نهايي مراجعه كنند. ميزان درد براساس VAS، نمره كانستنت و ميزان حركات شانه در قبل جراحي و در ويزيت نهايي ثبت شدند. دررفتگي قديمي قدامي با روش خلفي و با مك لافلين جراحي شدند. يافته¬ها: 20 بيمار وارد مطالعه شدند. ميانگين سن بيماران 5/46 سال بود. اغلب بيماران (80 درصد) مرد بودند. سقوط از ارتفاع و تصادف (تروما) شايع¬ترين علت درفتگي بود. بيشتر دررفتگي به صورت قدامي بوده است. ميانگين شاخص توده بدني 53/25 بود. ميانگين فاصله زمان آسيب تا جراحي، 9/2 ماه بود. نمره CS، ميزان درد، فلكشن، ابداكشن، اينترنال و اكسترنال روتيشن با گذشت زمان بهبودي داشته بود. به طور كلي، بين تغييرات CS، ميزان درد، فلكشن، ابداكشن، اينترنال و اكسترنال روتيشن بر حسب متغيرهاي دموگرافيك، نوع دررفتگي و مكانيسم آسيب تفاوت آماري معني¬داري مشاهده نشد (05/0<P). تغييرات فوروارد فلكشن در مردها به صورت معني¬داري بيشتر از زنان بود. هم¬بستگي معني¬داري بين تغييرات CS، درد، ابداكشن، اينترنال و اكسترنال روتيشن با فاصله زمان آسيب تا جراحي مشاهده شد. نتيجه¬گيري: جراحي در رفتگي¬هاي قديمي شانه، با گذشت زمان، نتايج خوبي به همراه دارد و به نظر مي¬آيدكه هرچه فاصله بين آسيب تا جراحي كمتر باشد، نتايج بهتر مي¬گردد؛ بنابراين، تشخيص و درمان زودهنگام در رفتگي¬هاي قديمي فراموش شده شانه توصيه مي¬گردد. كليدواژه: شانه، دررفتگي قديمي، دررفتگي فراموش¬شده، مفصل شانه

232576

علوم پزشكي گيلان