بررسي ارتباط طول مدت پارگي كيسه آب با ميزان گلبول‌هاي قرمز هسته‌دار بندناف در زمان تولد در مركز آموزشي درماني الزهرا (س) رشت در نيمه دوم سال 1401

بندرانزلي

زمينه و هدف: پارگي زودرس كيسه آب (PROM) به پاره شدن كيسه آب قبل از شروع زايمان خود¬به¬خودي و پس از هفته‌ي 37بارداري گفته مي¬شود كه در 10% حاملگي¬ها اتفاق مي¬افتد و اگر قبل از هفته 37 حاملگي رخ دهد به آن پارگي پره ترم زودرس كيسه آب (PPROM) 'گفته مي-شود كه در 1 تا 3 درصد حاملگي¬ها اتفاق مي¬افتد PROM.مي¬تواند باعث تحت فشار قرار گرفتن بندناف و بروز هيپوكسي در جنين نيز شود. يكي از عوارض هيپوكسي داخل رحمي، افزايش جبراني اريتروپوئيتين و بالا رفتن اريتروپوئزيس در جنين مي¬باشد. در واقع، گلبول¬هاي قرمز هسته¬دار يا NRBC، پيش¬سازهاي اوليه اريتروسيتي و گلبول¬هاي قرمز نارسي هستند كه در پاسخ به اريتروپوئيتين بالا افزايش مي‌يابند و به طور نرمال در خون محيطي افراد بالغ ديده نمي¬شوند، افزايش تعداد NRBC درگردش خون نوزاد با هايپوكسي نسبي و پيامدهاي نامطلوب همراه بود. با توجه به اين¬كه برخي مطالعات گزارش كردند كه نوزادان متولد شده در شرايط PROM داراي افزايش ميزان NRBC در مقايسه با شرايط نرمال مي¬باشند، لذا در اين مطالعه در نظر داريم تا به بررسي ارتباط بين طول مدت پارگي كيسه آب با ميزان NRBC بندناف در زمان تولد نوزادان ترم بپردازيم. مواد و روش¬ها: پژوهش حاضر از حيث متدولوژي يك مطالعه به روش مقطعي– تحليلي بود. جمعيت مورد مطالعه شامل نوزادان ترمي كه به روش سزارين يا زايمان طبيعي در مركز آموزشي درماني الزهرا (س) رشت متولد مي¬شدند، بود و روش نمونه¬گيري بصورت روش نمونه¬گيري تدريجي مي-باشد. ابتدا چك ليستي فرآهم گرديد كه در آن اطلاعات دموگرافيك جمع¬آوري شد. در طي ساعت اول تولد 5 ميلي¬ليتر خون وريد نافي در لوله حاوي ضدانعقاد اتيلن دي آمين تتراستيك اسيد براي شمارش كامل خون و آناليز پارامترهاي خوني نوزادان جمع¬آوري شد. نتايج آزمايشگاهي به صورت تعداد NRBC در هر 100 WBC توسط پاتولوژيست گزارش شد و مقاديرNRBC گزارش شده به يك NRBC مطلق تبديل شد. سپس اطلاعات موجود در پرونده بيمار و اطلاعات آزمايشگاهي جمع¬آوري و ثبت گرديد و سپس داده¬هاي جمع¬آوري شده وارد نرم¬افزار SPSS شدند. در اين مطالعه سطح معني¬داري آزمون¬ها 5 درصد در نظر گرفته شد. نتايج: در مجموع 45 مادر و 45 نوزاد در اين مطالعه مورد بررسي قرار گرفتند كه ميانگين سني مادران مورد تحقيق برابر 67/6±26/29 سال بود. ميانگين مدت زمان پارگي كيسه آب (ساعت) در مادران مورد تحقيق برابر 0/5±69/4 ساعت بود. ميانگين درصد NRBC نيز برابر 12/2±35/1 درصد بود. مشخص گرديد هيچ نوع هم¬بستگي بين متغير كمي "مدت زمان پارگي كيسه آمنيون تا تولد نوزاد" با مقادير"NRBC" ديده نمي¬شود ( 451/0=P). نتيجه¬گيري: مطالعه حاضر ارتباط معني¬داري بين مدت زمان پارگي كيسه آب قبل از زايمان و درصد گلبو¬هاي قرمز هسته¬دار (NRBC) در خون بند ناف نوزادان ترم متولد شده در مركز ما نشان نداد. اين هم¬سو با برخي مطالعات قبلي است كه ارتباط معني‌داري بين افزايش مدت پارگي و افزايش سطح NRBC پيدا نكرد. در حالي¬كه يافته‌ها برخلاف فرضيه‌ها بودند، اين مطالعه هنوز هم داده‌هاي آزمايشي ارزشمندي را براي اطلاع‌رساني به تحقيقات آينده‌نگر با استفاده از NRBC و نشانگرهاي زيستي مرتبط براي بهينه‌سازي بارداري‌هاي همراه با پارگي كيسه آب ارائه مي‌كند. كليدواژه فارسي: پارگي زودرس كيسه آب، گلبول¬هاي قرمز هسته دار، هايپوكسي

232538

علوم پزشكي گيلان