عنوان
بررسي نگرش دندانپزشكان عمومي در مورد درمان بيمار محور و عوامل مرتبط با آن در سال 1403 در شهر رشت
محل تحصيل
بندرانزلي
چكيده
زمينه و هدف: درمان بيمار محور يكي از اجزاء حياتي ارتقاء كيفيت درمان محسوب مي شود و موجب بهبود نتايج درماني، كاهش هزينه هاي درمان و افزايش رضايت بيمار مي شود. اين مطالعه با هدف ارزيابي نگرش دندانپزشكان عمومي شهر رشت در مورد درمان بيمار-محور و بررسي عوامل مرتبط با آن انجام شد.
روش كار: مطالعه مقطعي در بين دندانپزشكان شاغل در شهر رشت، ايران انجام شد. پرشنامه اي شامل ويژگي هاي دموگرافيك دندانپزشكان و مقياس جهت گيري بيمار-دندانپزشك(PPOS) براي جمع آوري داده ها بصورت آنلاين در اختيار دندانپزشكان قرار گرفت. 284 نفر از دندانپزشكان پرسشنامه را تكميل كردند. آزمون t مستقل، t تك نمونه اي و ضريب همبستگي پييرسون جهت بررسي عوامل مرتبط با PCC انجام شد.
يافته ها: ميانگين امتياز PPOS كلي در دندانپزشكان 60/0±45/3 و در زيرمقياس هاي تسهيم و مراقبت به ترتيب 73/0±44/3 و 62/0±46/3 محاسبه شد كه نشان مي دهد نگرش دندانپزشكان به سمت پزشك-محوري تمايل دارد. جنسيت و سابقه كاري و مسير تحصيلي ارتباط معني داري با PCC نشان نداد.
بحث: سطح مراقبت بيمار-محور در بين دندانپزشكان شهر رشت از رويكرد پزشك-محوري پيروي مي كند. بنابراين پيشنهاد مي شود كه رويكرد بيمار-محور براي نتايج موفقيت آميز و رضايت بيمار بهبود يابد.
كليد واژه ها: مراقبت بيمار-محور، درمان بيمار-محور، دندانپزشكان، مقياس جهت گيري بيمار-دندانپزشك
شماره ركورد
232506
دانشگاه
علوم پزشكي گيلان