عنوان
بررسي اثر تحريك عمقي پياز بويايي بر علائم رفتاري افسردگي، توان باندهاي فركانسي و ارتباط عملكردي قشر پره فرونتال و هيپوكامپ در مدل حيواني استرس ملايم مزمن
محل تحصيل
رشت
چكيده
مقدمه: افسردگي، يك اختلال شايع و جدي در جامعه امروز است كه با ايجاد احساسات منفي مانند غم، نااميدي و بي¬ميلي، منجر به برهم خوردن زندگي طبيعي افراد مي¬شود. با وجود درمان هاي متداول، حدود 30 درصد از موارد افسردگي به درمان پاسخ نمي¬دهند كه از آنها به عنوان افسردگي مقاوم به درمان ياد مي گردد. تحريك عمقي مغز يك رويكرد درماني جديد براي TRD است. با توجه به ارتباطات گسترده پياز بويايي و وجود شواهد اوليه مبني بر اثربخشي تحريك عمقي مغز، هدف مطالعه حاضر، بررسي تاثيرات تحريك عمقي پياز بويايي بر افسردگي با استفاده از ثبت پتانسيل هاي ميداني موضعي و آزمون هاي رفتاري مي باشد.
مواد و روش¬ها: تعداد 40 سر موش¬ صحرايي نر بالغ نژاد ويستار در 5 گروه دسته بندي شدند. پس از جراحي و كارگزاري الكترودها (پياز بويايي، قشر پره فرونتال مياني و هيپوكامپ شكمي)، جهت ايجاد مدل افسردگي از پروتكل استرس ملايم مزمن استفاده شد. همچنين در همه گروه¬ها آزمون هاي رفتاري شامل فضاي باز، آزمون ترجيح سوكروز و آزمون شناي اجباري به عمل آمد. گروه هاي دريافت كننده تحريك، به مدت چهار روز متوالي، روزي 1 ساعت تحريك با فركانس130 هرتز، با شدت جريان ثابت 90 ميكروآمپر و عرض پالس 50 ميلي ثانيه به پياز بويايي دريافت كردند. در روز آخر ثبت پتانسيل¬هاي ميداني از قشر پره فرونتال مياني و هيپوكامپ شكمي انجام گرفت كه نتايج حاصل با استفاده از نرم افزار متلب مورد بررسي قرار گرفت. تحليل آماري نتايج حاصله با استفاده از از آناليز واريانس و نرم افزار Prism (V 9) با سطح معنا داري (P<0.05) انجام شد.
نتايج: در پژوهش حاضر تحريك عمقي پياز بويايي، منجر به بهبود رفتار هاي شبه افسردگي در موش هاي صحرايي مدل استرس ملايم مزمن در آزمون هاي رفتاري گرديد (P<0.05). به علاوه مشخص شد كه اعمال سه هفته استرس ملايم مزمن باعث كاهش توان باند گاماي فركانس پايين در ناحيه قشر پره فرونتال مياني و هيپوكامپ شكمي شده است. همچنين توان باندهاي دلتا، تتا و آلفا نيز در گروه هاي دريافت كننده استرس ملايم مزمن در حالت جستجوگري نسبت به حالت استراحت افزايش يافت. به علاوه اعمال استرس ملايم مزمن همدوسي باندهاي دلتا و تتا را در بين قشر پره فرونتال مياني و هيپوكامپ شكمي كاهش داد. تحريك عمقي پياز بويايي توان باند گاماي فركانس پايين را در ناحيه قشر پره فرونتال مياني و هيپوكامپ افزايش داده و نيز منجر به افزايش همدوسي باند هاي دلتا و تتا در ناحيه قشر پره فرونتال مياني و هيپوكامپ شكمي شد (P<0.05).
نتيجه گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد كه بخشي از پاتوژنز افسردگي ممكن است ناشي از تغييرات فعاليت عصبي در قشر پره فرونتال مياني و هيپوكامپ شكمي باشد. به علاوه ارتباطات محور قشر پره فرونتال مياني – هيپوكامپ شكمي در شرايط افسردگي دچار تغييراتي مي شود كه بعضاً با تحريك پياز بويايي قابل برگشت است.
كلمات كليدي: تحريك عمقي مغز، افسردگي، ثبت پتانسيل ميداني موضعي، پياز بويايي، قشر پره فرونتال مياني، هيپوكامپ شكمي
شماره ركورد
232494
دانشگاه
علوم پزشكي گيلان