عنوان
تحليل مواجهۀ حكومت با بيماري هاي مقاربتي از دورۀ مشروطه تا انقلاب اسلامي (1357-1285) شمسي
مقطع تحصيلي
كارشناسي ارشد
چكيده
يكي از جنبه هاي مهم در تاريخ اجتماعي هر ملتي، بررسي سطح بهداشت و درمان مردم آن جامعه مي باشد و گزارش هاي تاريخي خود گواه بر شيوع يك بيماري همه گير و گاه نابودي و هلاك جمعيت كثيري از مردم مي باشد. وضعيت نظام بهداشت و پيشگيري از بيماري هاي مقاربتي چون سفليس، سوزاك و شانكر از طريق تماسي جنسي تا اواخر قاجار و اوايل پهلوي در سطح بسيار نازلي قرار داشت و همين امر عامل مهمي جهت كاهش نرخ زاد و ولد در جامعه ي ايراني به حساب مي آمد. عدم درك اين مسئله پيامدهاي نگران كننده اي را براي مردان و زنان در آينده اي نه چندان دور داشت چنانكه بيش از نيمي از مردم شهر و روستاهاي ايران درگير بيماري هاي مقاربتي بودند. چه بسا افرادي بودند كه از بيماري خود آگاهي نداشتند و ناخواسته آن را وارد كانون خانواده مي كردند. رفتارهاي پر خطر جنسي شيوع بسيار بالايي در بين زنان معروفه و بي خانمان خصوصا شهرهاي بزرگ داشت و افراد با ارتباط با آن ها بيماري را به بدن خود انتقال مي دادند.
با شروع حكومت پهلوي در ايران گام هايي نويني درجهت نوسازي بهداشت فردي و اجتماعي و پزشكي برداشته شد. يكي از اين گام ها جلوگيري از اشاعه بيماري سفليس و سوزاك و درمان آن به طريق علمي بود تا بتواند با كنترل بيماري از افزايش آمار شيوع افراد مبتلا در كشور جلوگيري كند. در اين راستا دولت پهلوي كوشيد با آگاه سازي و درمان بيماران مقاربتي و همچنين وضع قوانين تازه اي مانع شيوع بيماري شود تا در آينده كودكي در اثر ابتلا به سفليس مادر زادي جان خود را از دست ندهد. در پهلوي اول در اثر توجه به اين موضوع، فعاليت هايي در حوزه هاي مختلف صورت گرفت. با اين حال وجود نافرماني ها و كارشكني افراد دولتي خود سدي در برابر تحقق اين امر شد و محدوديت هايي را ايجاد كرد. در اين پايان نامه تلاش شده است تا با توجه به اسناد آرشيوي مربوط به بيماري هاي مقاربتي، وضعيت بيماري هاي سفليس و سوزاك در بين لايه هاي جامعه ي شهري و روستايي و همچنين فعاليت هاي دولت پهلوي در زمينه ي اعزام پزشك و درمان افراد و زنان معروفه ي مبتلا به بيماري مقاربتي مورد بررسي قرار بگيرد.
شماره ركورد
232245
دانشگاه
دانشگاه اصفهان
استاد مشاور
مرتضي نورائي
رشته تحصيلي
تاريخ -تاريخ ايران اسلامي
استاد راهنما
مسعود كثيري