بررسي نقش خودكارآمدي، رضايت از زندگي و پيشرفت تحصيلي در آرزوهاي مسير شغلي دانشجويان

كارشناسي ارشد

اين پژوهش با هدف بررسي نقش خودكارآمدي، رضايت از زندگي و پيشرفت تحصيلي بر آرزوهاي مسير شغلي دانشجويان انجام شد. طرح پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه آماري اين پزوهش شامل كليه دانشجويان مقطع كارشناسي دانشگاه اصفهان به تعداد 9987 نفر (6433 زن و 3554 مرد) بود. از بين جامعه آماري 387 نفر (261 زن و 126 مرد) به‌عنوان نمونه به روش تصادفي در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه آرزوهاي مسير شغلي (گرگور و ابرئين، 2007)، پرسشنامه خودكارآمدي (باندورا، 1977)، پرسشنامه رضايت از زندگي (دينر و همكاران، 1989) و پرسشنامه عملكرد تحصيلي (فام و تيلور، 1999) بود. داده‌ها با استفاده از روش ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون گام به گام تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها نشان داد كه خودكارآمدي، اولين متغير قوي و مؤثر در آرزوهاي مسير شغلي با ضريب 347/0 بود (001/0>p). به عبارت ديگر، خودكارامدي نزديك به 37 درصد از واريانس نمرات آرزوهاي شغلي توسط خودكارآمدي پيش بيني مي شود. پس از آن پيشرفت تحصيلي وارد مدل شد و رضايت از زندگي پيش بيني‌كننده آرزوهاي شغلي نبود. علاوه‌براين، خودكارآمدي پيش‌بيني كننده اول براي آرزوهاي رهبري و آرزوهاي تحصيلي بود (001/0>p). در حالي‌كه براي آرزوهاي پيشرفت، پيشرفت تحصيلي پيش‌بيني كننده اول بود (001/0>p). بنابراين، مي‌توان گفت كه خود را باور دارند و اعتماد بيشتري به توانايي‌هاي خود دارند و در تحصيل موفق‌تر هستند، آرزوهاي مسيرشغلي هدفمندتري دارند. همچنين، پيشرفت تحصيلي و موفقيت‌هاي آموزشي در افزايش انگيزه‌ها و آرزوهاي مسير شغلي دانشجويان نقش بسزايي دارد. بنابراين، مي توان نتيجه گرفت كه افزايش خودكارامدي و پيشرفت تحصيلي مي‌تواند به افزايش سطح ارزوهاي مسيرشغلي كمك نمايد.

232207

دانشگاه اصفهان

مشاوره -مشاوره شغلي

فاطمه سميعي