برازش مدل خود مديريتي مسير شغلي در دانشجويان دانشگاه اصفهان

كارشناسي ارشد

هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسي برازش مدل خودمديريتي مسيرشغلي در دانشجويان دانشگاه اصفهان بود. روش پژوهش از نوع كمي، توصيفي و به شيوه همبستگي و تحليل مسير بود. جامعه آماري شامل كليه دانشجويان مقطع كارشناسي دانشگاه اصفهان در نيم سال دوم تحصيلي 1402-1403 بود كه از ميان آن¬ها تعداد 360 نفر به عنوان حجم نمونه انتخاب شدند. همچنين انتخاب شركت¬كنندگان از طريق نمونه¬گيري در دسترس انجام شد. ابزار جمع¬آوري داده¬ها، پرسشنامه¬ شخصيتي پنج عاملي NEO، مقياس خودكارآمدي تصميم¬گيري مسيرشغلي، پرسشنامه انتظار پيامد دانشجو، پرسشنامه حمايت اجتماعي ادراك شده، پرسشنامه اهداف شغلي، پرسشنامه اكتشاف مسيرشغلي و پرسشنامه بي¬تصميمي مسيرشغلي بود. تحليل داده¬ها با استفاده از روش آماري ضريب همبستگي پيرسون و تحليل مسير و با استفاده از شاخص هاي برازش، و نرم¬افزارهاي spss-24 و AMOS-20 صورت گرفت. در مدل خودمديريتي مسيرشغلي، حمايت-هاي زمينه¬اي و ويژگي¬هاي شخصيتي به عنوان متغيرهاي پيش بين، از طريق خودكارآمدي و نتايج مورد انتظار، اهداف و اعمال اكتشافي به عنوان متغيرهاي ميانجي با تصميم¬گيري به عنوان متغير وابسته ارتباط دارد. يافته¬هاي پژوهش نشان داد كه در برازش مدل. مسير رابطه حمايت اجتماعي با انتظار پيامد مثبت و معنادار (05/0P<) بود. همچنين خودكارآمدي تصميم¬گيري شغلي نيز با انتظار پيامد (001/0P<)، اهداف شغلي (001/0P<)، اكتشاف شغلي (001/0P<) و بي تصميمي شغلي (01/0P<) رابطه معنادار داشت. در سنجش تاثير ويژگي¬هاي شخصيتي نيز مشخص شد كه گشودگي، وجدان¬گرايي و برونگرايي با خودكار آمدي تصميم گيري شغلي، رابطه معنادار داشتند (01/0P<، 001/0P< و 001/0P<) و همچنين رابطه گشودگي با اهداف مسيرشغلي و رابطه روان رنجوري با بي تصميمي شغلي نيز معنادار بود (01/0P< و 001/0P<). و مدل خودمديريتي مسيرشغلي در دانشجويان دانشگاه اصفهان، از برازش مناسبي برخوردار است. بنابراين مي توان گفت كه مدل خودمديريتي مسيرشغلي، مي تواند به عنوان يك مدل افزايش رشد شغلي جهت دانشجويان دانشگاه ها استفاده گردد.

232092

دانشگاه اصفهان

مشاوره -مشاوره شغلي

فاطمه سميعي