تحليل رابطه بين حق مالكيت خصوصي و حق بر محيط زيست سالم در حقوق ايران

كارشناسي ارشد

از ابتداي مطرح‌شدن توسعه به‌عنوان گفتمان اصلي و جاري در كشورهاي توسعه‌يافته، مي توان بخش خصوصي را قوي‌ترين عامل در اين گفتمان دانست. اما بخش خصوصي فقط در سايه و پناه و با تكيه‌بر حرمت مالكيت خصوصي بوده كه توانسته به توسعه جوامع ياري رساند؛ بنابراين تاكنون دولت‌ها سعي داشته‌اند تا با بهره‌گيري از قواعد حقوقي و قوانين جاي پاي مالكيت خصوصي را در جامعه استحكام بخشند. اما تعارض در جايي رخ مي دهد كه در جهت حفظ و نگهداري از طبيعت ممكن است به مقرراتي نياز پيدا شود كه مالكيت خصوصي را محدود كند. در اين پژوهش سعي خواهد شد به اين سؤالات پاسخ داده شود كه از منظر كانت به عنوان يكي از بزرگ¬ترين نظريه¬پردازان حقوق طبيعي، حق مالكيت چه ويژگي ها و شرايطي دارد و آيا مي‌توان حقوق فرد و بخصوص حق مالكيت شخصي را محدود ساخت؟ از منظر فقهي به عنوان مبناي اصلي اعتبار حقوق ايران، چه رابطه‌اي ميان قاعده لا ضرر و حق بر محيط‌زيست سالم وجود دارد؟ در چارچوب فقه و نيز نظريات كانت چه رابطه‌اي ميان حق مالكيت خصوصي و حق بر محيط‌زيست سالم وجود دارد؟ فرضيه اصلي اين پژوهش آن است كه هر دو چارچوب تحليلي كانتي و فقهي، نهايتاً اعمال محدوديت بر حق مالكيت خصوصي در صورت تخريب محيط زيست را مجاز دانسته و بر آن تاكيد دارند. اين تحقيق از شيوه توصيفي-تحليلي و با استفاده از منابع كتابخانه¬اي براي پاسخ به سوالات مطرح¬شده بهره گرفته و فرضيه اصلي اين پژوهش را مورد مداقه قرار خواهد داد.

231939

دانشگاه اصفهان

حقوق خصوصي

دكتر مهدي شهابي