بررسي رضايتمندي بيماران درخواست كننده ي ايمپلنت هاي دنداني بعد از گذاشتن ايمپلنت در شهر سنندج در سال 1403

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

دندانپزشكي

مقدمه: ميزان رضايتمندي بيماران دندانپزشكي از خدمات دريافتي يكي از آيتم هاي مهم در ارزيابي خدمات باليني است. بنابراين درك و اندازه گيري آن مقدم بر انجام درمان دندانپزشكي، جهت بهبود كيفيت خدمات دندانپزشكي ضروري به نظر مي رسد. معمولاً بيماران با رضايتمندي بالا از خدمات دريافت شده همراهي و پذيرش بالاتري دارند.كيفيت زندگي شرايطي را شامل مي شود كه خوب زندگي كردن را ممكن مي سازد. از دست دادن دندان يك اتفاق مهم در زندگي هر فرد محسوب مي شود كه دو عملكرد مهم شامل خوردن و صحبت كردن را تحت تاثير قرار مي دهد. مطالعات نشان مي دهند كه شرايط بي دنداني تأثيرات منفي بر روي كيفيت زندگي مي گذارد كه از آن جمله مي توان به ناتواني در جويدن، مشكل در صحبت كردن، درد و نارضايتي مرتبط با ظاهر اشاره نمود. هدف دندانپزشك فراهم آوردن بازتواني دهاني در بيمارانيست كه به وي مراجعه مي كنند. با اين فرض كه زيبايي و راحتي در تكلم به طور كامل توسط پروتزهاي متحرك فراهم نمي شود، ايمپلنت مي تواند ظاهر زيبا و مورد تأييد براي بيماران ايجاد كند. هدف از انجام اين مطالعه بررسي ميزان رضايت بيماران دريافت كننده ي ايمپلنت بود. مواد و روش ها: مطالعه ي حاضر از نوع مقطعي و از دسته مطالعات مقطعي تحليلي بود كه جامعه مورد بررسي بيماران مراجعه كننده به مطب ها و كلينيك هاي سطح شهر سنندج بودند. از كل بيماران مراجعه كننده با توجه به ددلاين مورد بررسي در مطالعه، تعداد 101 نفر كه براي آنان درمان ايمپلنت انجام شده بود و حداقل 6 ماه از دريافت پروتز به آنان گذشته بود، به صورت تصادفي انتخاب شدند و به كمك پرسشنامه استاندارد ميزان رضايت آنان از درمان صورت گرفته، مورد ارزيابي قرار گرفت. پس از جمع آوري اطلاعات، تمامي داده ها در نرم افزار STATA ورژن 17 قرار داده شد. در گام اول حالت پارامتريك داده ها چك و در نهايت از آزمون هاي مورد نظر مطابق با اهداف مطالعه استفاده شد. سطح معني داري در اين مطالعه زير 0.05 در نظر گرفته شد. يافته ها: ميانگين نمره ي كلي رضايتمندي در افراد دريافت كننده ي ايمپلنت 41.29 ± 2.57 محاسبه گرديد كه در بازه ي رضايت زياد مي باشد. هم چنين بين ميانگين نمره ي رضايتمندي در دو جنس مرد 2.46) ± (41.22 و زن2.69) ± (41.37تفاوت معني دار نبود (p-value= 0.767). با توجه به نتايج آزمون t-test بين ميانگين نمره ي رضايتمندي در افراد تحت درمان بر اساس فرد جايگذارنده ي ايمپلنت، ميانگين نمره ي رضايتمندي دندانپزشك عمومي (41.27 ± 2.69) و دندانپزشك متخصص (41.32 ± 2.42) محاسبه گرديد كه تفاوت معني دار نبود (p-value=0.92). 89.11 درصد از بيماران اعتقاد داشتند كه ايمپلنت تأثير مثبت در زيبايي لبخند آنان داشته است و 86.14 درصد از بيماران اذعان داشته اند كه ايمپلنت كارايي جويدن غذاهاي سخت و نرم را بهتر كرده است. 98.02 درصد از بيماران بيان كرده اند كه ايمپلنت را به عنوان يك روش درماني به دوستان و آشنايان خود پيشنهاد مي كنند. بحث و نتيجه گيري: بر اساس نتايج مطالعه ي انجام شده ميانگين نمره ي كلي رضايتمندي در افراد دريافت كننده ي ايمـــپلنت 2.57± 41.29 محاسبه گرديد، كه در بازه ي رضايت زياد مي باشد. با توجه به نتايج مطالعه ي حاضر اين ميزان رضايتمندي بيماران از درمان ايمپلنت انجام گرفته موفقيت آميز به نظر مي رسد. شناخت عوامل مرتبط با رضايتمندي و عدم رضايتمندي در بيماران، مي تواند به اجراي هرچه بهتر درمان ايمپلنت توسط دندانپزشكان منجر شود. لذا توصيه مي شود تحقيق هاي مشابه در سراسر كشور انجام گردد تا از نتايج حاصل از آن هر دو قشر دندانپزشك و بيمار بتوانند بهره ببرند. كليد واژه ها: ايمپلنت هاي دنداني، پروتزهاي با ساپورت ايمپلنت، رضايتمندي، بيماران

231782

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

دندانپزشكي

دندانپزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

هادي محمدي